VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Even voorstellen: nieuwe projectmanager VoorUit

Maandag 3 juli startte Floor Wijnands als projectmanager van VoorUit, een uitdagende klus waar ze met veel bewondering en enthousiasme aan begint: “Als makelaar maatschappelijk betrokken ondernemen ben ik steeds op zoek naar matches die meerwaarde creëren, met oog voor verschillende belangen en cultuurverschillen tussen het bedrijfsleven, onderwijs en de non-profit sector. Voor welke uitdagingen staan zij en hoe kan VoorUit daaraan bijdragen? Ik ben benieuwd naar de groeiruimte voor VoorUit. Om de impact te vergroten voor het onderwijs en bedrijfsleven ga ik graag in gesprek om drijfveren te ontdekken, van ervaringen te leren en nieuwe perspectieven te zien. De komende weken helpt Nynke mij op weg. Wellicht ontmoet ik je dan, anders een fijne zomer!”

Je kunt Floor bereiken via floor@vooruitproject.nl en 06-22345959.


Na ruim drie en een half jaar vertrekt Nynke Coenraads bij VoorUit: “Met vertrouwen draag ik VoorUit over aan Floor. De afgelopen jaren heb ik met plezier samengewerkt met studenten, bewoners, vrijwilligers en professionals van onze partners. Nu is het tijd voor een nieuw avontuur. Eerst op reis en dan de start van een eigen sociale onderneming. Ik wil iedereen via deze weg bedanken voor de interesse in VoorUit en de samenwerking.”

Nynke vertrekt per 14 juli. Wil je haar nog privé bereiken, dan kan dat via LinkedIn.


Het is al bijna zomervakantie…

Het VoorUit jaar vliegt voorbij. We kunnen ons allemaal nog zo goed herinneren dat we elkaar net leerden kennen. Een fietstocht door Amsterdam Noord om elkaar en ‘ons stukje Amsterdam’ te leren. Een etentje bij een iets te hip tentje of doodgewoon pannenkoeken bij STROOP. We hebben ons best gedaan en het resultaat mag er zijn. Team VoorUit is een geoliede machine van juffen en meesters, waarin het niet gek is om af en toe gezellig spelletjes te spelen en samen te eten.

Door alle gezelligheid, vergeten we bijna op de kalender te kijken. De zomervakantie komt wel heel dicht bij nu! De vakantieplannen worden gemaakt. De ene zal hard gaan werken om centjes te sparen en de ander gaat vooral lekker op vakantie en van de zon genieten (als die zich laat zien tenminste). Maar voor het zo ver is, gaan we nog even flink knallen! Deze week en aankomende twee weken staan nog een hoop reguliere activiteiten gepland en binnenkort zullen we ons knallende rooster van zomeractiviteiten bekend maken! Het beloofd, zoals altijd in de Molenwijk, spetterend te worden! Houd het goed in de gaten!

Tekst: Lisa Nanninga


Ouderenochtend op bevrijdingsdag

Enige tijd geleden was ik op Bevrijdingsdag aanwezig bij de ouderochtend in de OBA vestiging in Molenwijk samen met Maryse, een mede-VoorUiter. Normaliter heeft de ouderochtend een thema rondom één van de vier specifieke thema, zoals het Tabletcafé of de voorleesclub. Ditmaal gingen we een film kijken

Het verhaal ging over twee zusjes – Anna en Lotte – die in de jaren ’20 van de vorige eeuw van elkaar gescheiden worden. De één wordt geadopteerd door een rijk Nederlands stel, terwijl de ander bij een Duits stel  opgroeit op een boerderij. De zussen proberen elkaar in de loop van de jaren te bereiken door middel van brieven, maar deze worden door de ouders onderling vernietigd of verstopt.

Door een samenkomst van omstandigheden komen beide meisjes aan de andere kant van de samenleving te staan; Lotte wordt verloofd met een Joodse man en Anna trouwt met een SS-officier. Nederland wordt binnengevallen door Duitsland en de zussen raken elkaar uit het oog. Uiteindelijk wordt Lotte’s verloofde door de nazi’s vermoord in Auschwitz en sterft Anna’s man aan het einde van de oorlog door een Geallieerde granaat. Dit leidt kort na het einde van de oorlog tot een heftige confrontatie tussen de twee waarbij de Nederlandse Lotte niks meer met de Duitse Anna te maken wilt hebben, omdat Lotte Anna de schuld geeft voor de dood van haar Joodse man.

Vijftig jaar later komen ze elkaar weer tegen in een kuuroord en negeert Lotte Anna in eerste instantie. Lotte loopt het bos in en Anna volgt haar, waarna ze verdwaalt raken en gaan ze bij het vallen van de nacht naast elkaar in het bos liggen. Lotte vergeeft Anna voor alles wat er is gebeurd. Als Lotte ’s ochtends wakker wordt ziet ze dat Anna is overleden. De hulpverleners komen opdagen en vragen aan Lotte wie Anna is waarop ze antwoord: “Dit is Anna, mijn tweelingszus.”

Het was een mooi einde van een film die de menselijke kant van beide kanten in de oorlog goed liet zien. Het was duidelijk dat het voor veel ouderen een gevoelige snaar raakt en ik vond het een memorabel einde voor een belangrijke dag in de recente Nederlandse geschiedenis.

Tekst: Coen Schuring


Een nieuw team van wijkcoördinatoren staat klaar!

Afgelopen jaar werd VoorUit ondersteund door een team van geweldige wijkcoördinatoren. In elke wijk was er een co aanwezig om leiding te geven aan team van VoorUiters. Met de zomervakantie in het vizier, is het tijd om het stokje over te geven aan een nieuwe groep coördinatoren die staat te springen om zich dit jaar in te zetten als kartrekker van de teams. Alle oude co’s, bedankt voor jullie inzet, en alle nieuwe co’s, heel veel succes en plezier komend jaar!


Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.