VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Ochtend tussen de ratten

In Slotervaart leven veel ratten op straat. Vooral ’s avonds zijn ze rijkelijk te aanschouwen in hun zoektocht naar eten. Ondanks dat ik ratten heel schattige beestjes vind, is hun Slotervaartse verblijf niet erg hygiënisch. Ratten kunnen voor mensen gevaarlijke ziekten bij zich dragen die de nieren zelfs kunnen doen uitvallen. Achter hun schattige verschijning schuilt dus veel ellende. Om de rattenproblematiek tegen te gaan zullen de buurtbewoners moeten samenwerken. Daarom organiseerden we een heuse ‘rattenochtend’ op basisschool El Kadisia.

Onder het genot van koffie en koekjes kwamen we bijeen met de basisschoolouders en bespraken de aanwezigheid van de ratten. De meesten was dit fenomeen al opgevallen. We gingen in op de oorzaken van het probleem: eten op straat. Veel mensen voeren met goede bedoelingen vogels en eendjes, maar dat ook ratten hierop af komen weten veel mensen niet. Een andere oorzaak dat de ratten het zo fijn hebben in de wijk is dat veel vuilnis naast de vuilcontainers wordt geplaatst. De ratten kunnen op deze manier gemakkelijk bij de etensresten in de zakken. Ratten komen af op eten, zo luidt de regel.

We vertoonden een filmpje van de gemeente Amsterdam waarin de gevolgen van de ratten duidelijk werden. Dat ratten onhygiënisch zijn wisten mensen wel. Wat velen niet wisten is dat ratten naast ziektes ook kunnen zorgen voor verzakkingen, kortsluiting en zelfs remkabels van auto’s kunnen doorknagen. We hebben de ouders, naar mijn idee, kunnen bewegen hun gedrag aan te passen en anderen aan te spreken wanneer ze eten op straat gooien. Er kwamen zelfs al ideeën van de ouders om de ratten tegen te gaan.

Ik vond het mooi om te zien hoe we mensen met onze korte informatieochtend konden informeren over de rattenproblematiek en hen konden bewegen mee te denken in oplossingen. Zelf heb ik een idee voor een kookclub waarin we koken met eten dat normaal weg wordt gegooid. Zo kun je croutons maken van oud brood en bouillon trekken van groenteschillen. In hoeverre deze ochtend invloed zal hebben zullen we wel merken aan de al dan niet blijvende aanwezigheid van onze schattige maar gevaarlijke vriend.

Ook benieuwd naar het filmpje? Deze vind je hier.

Tekst en beeld: Nikki Verhoeven


De tofste baan naast je studie

Studenten Cihad en Maksim werken in ruil voor gratis woonruimte tien uur per week bij VoorUit. Samen met hun team, wijkpartners en bewoners werken ze aan projecten in de wijk en krijgen ze een woning als beloning!

Maksim is 23 jaar en student Algemene Sociale Wetenschappen aan de UvA. Over zijn ervaringen als VoorUiter zegt hij het volgende: “We zetten ons met veel plezier op een creatieve wijze in voor Amsterdam. Door out of the box te denken spelen we in op actuele thema’s in de wijk. Hoe vergroot je bijvoorbeeld de betrokkenheid van ouders? En hoe werk je samen met bewoners aan een schone wijk? Dat zijn vragen waar wij ons in Molenwijk mee bezig houden samen met onder andere het Stadsdeel en de woningcorporaties. Het team waarin ik werk is erg gezellig en ik heb er hechte vriendschappen opgebouwd. Het omgaan met jongeren in  de wijk heeft mijn studiekeuze ook beïnvloed. Mede door deze ervaringen ben ik een jaar pedagogiek gaan studeren.”.

Cihad, eveneens 23 jaar, studeert Psychologie aan de VU. “Mijn favoriet zijn de wekelijkse bezoekjes aan mijn contactgezin in de Kolenkitbuurt. Gezellig met de kinderen chillen of mij nuttig maken door te helpen met het huiswerk. Door de band die ik opbouw met het gezin waar ik elke week thuis kom en met volwassenen en kinderen in de buurt, merk ik hoe uniek iedereen eigenlijk is. Voordat ik aan VoorUit begon had ik een andere blik. Zo heb ik een Turkse achtergrond en was ik op een bepaalde manier gewend aan mijn eigen culturele gebruiken en trok ik sneller conclusies over andere culturen. Tijdens het afgelopen jaar heb ik veel geleerd over mijn mede-Amsterdammers. Ondanks de verschillen die er tussen de Marokkaanse, Turkse en Nederlandse cultuur bestaan, blijken er ook veel overeenkomsten te zijn. Als ik bewoners spreek, wil iedereen wonen in een leefbare wijk waarin hun kinderen een fijne toekomst tegemoet gaan. Trouwens: we zijn nog hard op zoek naar mannelijke studenten die volgend studiejaar VoorUit komen versterken. Dus als je niet bang bent voor een uitdaging naast je studie, meld je dan snel aan!”

Wil jij net als Maksim en Cihad een super leerzame ervaring opdoen? Grijp dan nu je kans en kom bij VoorUit wonen en werken. Lees hier meer over wat we van je verwachten en hoe je kunt solliciteren. Solliciteer zo snel mogelijk!

 


VoorUit gaat samenwerken met de Key!

Vanaf juni 2017 werkt VoorUit samen met woningcorporatie de Key. In Slotervaart gaan de studenten aan de slag met complexgerichte activiteiten om de sociale cohesie in het complex en in de buurt te versterken. Het project richt zich op gezinnen en jongeren in het complex.

Wij zijn verheugd om de Key als projectpartner van VoorUit te verwelkomen!


VoorUit is altijd aan!

Op het moment dat je het contract tekent gaat er een nieuwe wereld voor je open. Op papier doe je tien uur sociaal werk, maar in de realiteit is het zoveel meer. En dat bedoel ik in positieve zin! Stel je komt als “kitten” in team Kolenkit terecht, dan zal je verwelkomd worden met miauwtjes en kattengrappen.

Je positie als VoorUiter is uniek. Het kan zomaar zijn dat je van een zwaar college thuiskomt en drie lieve meisjes met grote bruine ogen op je af komen rennen en je spontaan beginnen te knuffelen. Of je loopt op straat en tien jongens die een potje voetbal op straat aan het spelen zijn, besluiten je met z’n allen aan te vallen en plotseling bevind je je in een stoei-gevecht op straat.

Een gezellig praatje met de voorzitter van de moskee, een ouder of een partner van een organisatie in de wijk is ook niet gek. Met je team naar een festival in Amsterdam-West, spelletjesavondjes en in de zomer zwemmen tussen het zeewier van de Sloterplas. VoorUit is niet gewoon werk, het is een gevoel.  En die VoorUit-vibes geven je een glimlach op je gezicht.

Tekst: Marieke Groenendijk


Een balletje trappen in de Bijlmer

Voor vele mensen is voetbal een van de belangrijkste zaken (of bijzaken) die er is. De meeste van deze mensen leven echter onder het mom van kijken, kijken, commentaar geven, niet uitvoeren. Met twee linkerbenen kun je nog steeds weten in welke minuut Kluivert scoorde in de Champions League-finale, wanneer Ruud Gullit jarig is en wie de nieuwe bondscoach moet worden (jij, natuurlijk). Sommige voetbaljournalisten kunnen dan ook alleen maar over cijfertjes schrijven. De jongens van onze voetbalclub F.C. Perfecte Punters, denken meer als Ernst Happen: “Kein geloel, Fußball spielen.” De bal moet gewoon het doel in. En het liefst niet via een teamgenoot. En de scheids is stom. Niet te moeilijk doen.

Deze vakantie hebben we de jongens van de voetbalclub meegenomen naar het trapveldje in Zuidoost van een andere voetbalclub uit Amsterdam. Het trapveldje ligt in een betonnen gebouw en de club is vernoemd naar een Griekse god. De tegenstander kwam niet opdagen, dus ik vind dat wij hebben gewonnen. Dan maar even een kijkje nemen rond het veldje, een gebied dat ze ‘ArenA’ noemden. Er waren meer belangstellenden, dus er was zelfs een gids aanwezig die alles erover kon vertellen.

We begonnen de rondleiding in de perskamer, waar na wedstrijden de coach, de aanvoerder en de coach van de tegenpartij (gezeten op een lagere, oudere stoel) worden geïnterviewd. Dat de tegenstander constant wordt gekleineerd, werd al helemaal duidelijk in de kleedkamer. De grijze, lege ruimte met houten stoelen en te hoog hangende kledinghaakjes, moet een deprimerende indruk geven op de tegenpartij, waardoor ze psychologisch al op 1-0 achter staan. Als ze na de wedstrijd terugkomen, zijn er maar tien douches voor de elf spelers. Dit tegenover de superdeluxe kleedkamer van de thuispartij, met warme kleuren, überhaupt verwarming, leren stoeltjes en twaalf douches.

Vervolgens kregen we toch nog de mogelijkheid het veld op te lopen alsof we gingen spelen. Maar goed, de tegenstander was niet op komen dagen, dus het veld stond nog vol met attributen om het gras te verzorgen. En ze nemen dat gras wát serieus, hoor. Zij zorgen beter voor hun gras, dan dat ik voor mezelf zorg. We namen nog even helemaal bovenop de tribune plaats om de akoestiek van de ruimte te testen. Vervolgens konden we nog even kijken naar alle prijzen die ze hebben gewonnen in de loop der tijd (wat een uitslovers, zeg). En na alle meegesmokkelde chips en snoep weg te hebben gepropt, konden we weer terug naar ons heilige pleintje in Osdorp.

De voetbalclub die we hebben opgezet, is voor iedereen die zelf niet op een voetbalclub kan. Die ArenA waar we waren, wordt nu vernoemd naar een voetballer die het vroeger ook niet al te breed had. Die het moest hebben van de pleintjes in Betondorp. Die een beter leven vond in de bal, en nog beter: die bal in het doel. Of er een nieuwe Johan rondloopt bij onze voetbalclub? Laten we zeggen dat het in ieder geval tien van de beste van de 17 miljoen bondscoaches zijn.

Door: Joep Smit