VoorUit

Contact

0651055937
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Het is al bijna zomervakantie…

Het VoorUit jaar vliegt voorbij. We kunnen ons allemaal nog zo goed herinneren dat we elkaar net leerden kennen. Een fietstocht door Amsterdam Noord om elkaar en ‘ons stukje Amsterdam’ te leren. Een etentje bij een iets te hip tentje of doodgewoon pannenkoeken bij STROOP. We hebben ons best gedaan en het resultaat mag er zijn. Team VoorUit is een geoliede machine van juffen en meesters, waarin het niet gek is om af en toe gezellig spelletjes te spelen en samen te eten.

Door alle gezelligheid, vergeten we bijna op de kalender te kijken. De zomervakantie komt wel heel dicht bij nu! De vakantieplannen worden gemaakt. De ene zal hard gaan werken om centjes te sparen en de ander gaat vooral lekker op vakantie en van de zon genieten (als die zich laat zien tenminste). Maar voor het zo ver is, gaan we nog even flink knallen! Deze week en aankomende twee weken staan nog een hoop reguliere activiteiten gepland en binnenkort zullen we ons knallende rooster van zomeractiviteiten bekend maken! Het beloofd, zoals altijd in de Molenwijk, spetterend te worden! Houd het goed in de gaten!

Tekst: Lisa Nanninga


Ouderenochtend op bevrijdingsdag

Enige tijd geleden was ik op Bevrijdingsdag aanwezig bij de ouderochtend in de OBA vestiging in Molenwijk samen met Maryse, een mede-VoorUiter. Normaliter heeft de ouderochtend een thema rondom één van de vier specifieke thema, zoals het Tabletcafé of de voorleesclub. Ditmaal gingen we een film kijken

Het verhaal ging over twee zusjes – Anna en Lotte – die in de jaren ’20 van de vorige eeuw van elkaar gescheiden worden. De één wordt geadopteerd door een rijk Nederlands stel, terwijl de ander bij een Duits stel  opgroeit op een boerderij. De zussen proberen elkaar in de loop van de jaren te bereiken door middel van brieven, maar deze worden door de ouders onderling vernietigd of verstopt.

Door een samenkomst van omstandigheden komen beide meisjes aan de andere kant van de samenleving te staan; Lotte wordt verloofd met een Joodse man en Anna trouwt met een SS-officier. Nederland wordt binnengevallen door Duitsland en de zussen raken elkaar uit het oog. Uiteindelijk wordt Lotte’s verloofde door de nazi’s vermoord in Auschwitz en sterft Anna’s man aan het einde van de oorlog door een Geallieerde granaat. Dit leidt kort na het einde van de oorlog tot een heftige confrontatie tussen de twee waarbij de Nederlandse Lotte niks meer met de Duitse Anna te maken wilt hebben, omdat Lotte Anna de schuld geeft voor de dood van haar Joodse man.

Vijftig jaar later komen ze elkaar weer tegen in een kuuroord en negeert Lotte Anna in eerste instantie. Lotte loopt het bos in en Anna volgt haar, waarna ze verdwaalt raken en gaan ze bij het vallen van de nacht naast elkaar in het bos liggen. Lotte vergeeft Anna voor alles wat er is gebeurd. Als Lotte ’s ochtends wakker wordt ziet ze dat Anna is overleden. De hulpverleners komen opdagen en vragen aan Lotte wie Anna is waarop ze antwoord: “Dit is Anna, mijn tweelingszus.”

Het was een mooi einde van een film die de menselijke kant van beide kanten in de oorlog goed liet zien. Het was duidelijk dat het voor veel ouderen een gevoelige snaar raakt en ik vond het een memorabel einde voor een belangrijke dag in de recente Nederlandse geschiedenis.

Tekst: Coen Schuring


Een nieuw team van wijkcoördinatoren staat klaar!

Afgelopen jaar werd VoorUit ondersteund door een team van geweldige wijkcoördinatoren. In elke wijk was er een co aanwezig om leiding te geven aan team van VoorUiters. Met de zomervakantie in het vizier, is het tijd om het stokje over te geven aan een nieuwe groep coördinatoren die staat te springen om zich dit jaar in te zetten als kartrekker van de teams. Alle oude co’s, bedankt voor jullie inzet, en alle nieuwe co’s, heel veel succes en plezier komend jaar!


Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.


Ochtend tussen de ratten

In Slotervaart leven veel ratten op straat. Vooral ’s avonds zijn ze rijkelijk te aanschouwen in hun zoektocht naar eten. Ondanks dat ik ratten heel schattige beestjes vind, is hun Slotervaartse verblijf niet erg hygiënisch. Ratten kunnen voor mensen gevaarlijke ziekten bij zich dragen die de nieren zelfs kunnen doen uitvallen. Achter hun schattige verschijning schuilt dus veel ellende. Om de rattenproblematiek tegen te gaan zullen de buurtbewoners moeten samenwerken. Daarom organiseerden we een heuse ‘rattenochtend’ op basisschool El Kadisia.

Onder het genot van koffie en koekjes kwamen we bijeen met de basisschoolouders en bespraken de aanwezigheid van de ratten. De meesten was dit fenomeen al opgevallen. We gingen in op de oorzaken van het probleem: eten op straat. Veel mensen voeren met goede bedoelingen vogels en eendjes, maar dat ook ratten hierop af komen weten veel mensen niet. Een andere oorzaak dat de ratten het zo fijn hebben in de wijk is dat veel vuilnis naast de vuilcontainers wordt geplaatst. De ratten kunnen op deze manier gemakkelijk bij de etensresten in de zakken. Ratten komen af op eten, zo luidt de regel.

We vertoonden een filmpje van de gemeente Amsterdam waarin de gevolgen van de ratten duidelijk werden. Dat ratten onhygiënisch zijn wisten mensen wel. Wat velen niet wisten is dat ratten naast ziektes ook kunnen zorgen voor verzakkingen, kortsluiting en zelfs remkabels van auto’s kunnen doorknagen. We hebben de ouders, naar mijn idee, kunnen bewegen hun gedrag aan te passen en anderen aan te spreken wanneer ze eten op straat gooien. Er kwamen zelfs al ideeën van de ouders om de ratten tegen te gaan.

Ik vond het mooi om te zien hoe we mensen met onze korte informatieochtend konden informeren over de rattenproblematiek en hen konden bewegen mee te denken in oplossingen. Zelf heb ik een idee voor een kookclub waarin we koken met eten dat normaal weg wordt gegooid. Zo kun je croutons maken van oud brood en bouillon trekken van groenteschillen. In hoeverre deze ochtend invloed zal hebben zullen we wel merken aan de al dan niet blijvende aanwezigheid van onze schattige maar gevaarlijke vriend.

Ook benieuwd naar het filmpje? Deze vind je hier.

Tekst en beeld: Nikki Verhoeven