VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Onthullingsfeest in Laan van Spartaan

Op 12 maart vond een groot feest plaats in Laan van Spartaan. De kinderen hadden in de maanden ervoor samengewerkt met Paul Wagemaker en Dominique Panhuysen aan een kunstwerk. Dit was een geweldige en spannende onderneming, het kunstwerk werd namelijk geprint met een 3D-printer!

Op de onthullingsdag werd het feest ingeleid door een tekenactiviteit met de kinderen. De kinderen mochten op de grond twee grote zeilen versieren met letters. Zeker twintig buurtbewoners hebben geholpen om de zeilen op te fleuren! Na het versieren gingen de kinderen samen met VoorUit langs de deuren om mensen uit te nodigen voor de onthulling van het kunstwerk. Met groot succes, veel buren, kinderen, professionals en geïnteresseerden namen een kijkje toen de grote papieren op een sierlijke wijze, middels een koord, van de kunstwerken af werd getrokken. De kunstwerken hadden een prachtige plaats gekregen op de muur in het gebouw. Ouders en andere geïnteresseerden vertelden erg onder de indruk te zijn van de prachtige werkjes van de kinderen. De dag werd afgesloten middels het nuttigen van drankjes, heerlijke broodjes en een fruitsalade, gemaakt door een wijkbewoonster. Al met al een zeer geslaagde en gezellige dag!

Tekst en beeld: Dennis Rood


Hand in hand de wijk veranderen

Een tijdje geleden sprak ik met één van mijn docenten op de UvA over VoorUit, de organisatie waarbinnen ik woon, werk en zowel mezelf als ‘mijn’ wijk ontwikkel. Het project tracht door middel van participatieve activiteiten de sociale cohesie in die wijk te verbeteren. Deze activiteiten worden georganiseerd door studenten die hiervoor in ruil een woning krijgen in de wijk waarin ze werken. Dit riep bij mijn docente de vraag op of dit in feite geen vermomde vorm van gentrificatie was.

Gentrificatie is een term die in de sociale geografie en stedenbouw steeds meer in de mond genomen wordt. Ze duidt op een vorm van stedelijke (her)opwaardering die dikwijls gepaard gaat met een stijging van de grondprijzen en een transformatie van de publieke ruimte. Gentrificatie wordt over het algemeen veroorzaakt door het intrekken van een bevolkingsgroep met gemiddeld een hoger inkomen, opleidingsniveau of beide.

Eensgezindheid over of dit nu wel of niet een positief proces is dat aangemoedigd moet worden, is dikwijls ver te zoeken. Sterker nog, omdat gentrificatie meer dan eens tot gevolg heeft dat de originele bewoners van een wijk verdreven worden (ook wel displacement genoemd), neigt ongecontroleerde gentrificatie wel eens negatief uit te draaien voor de sociale bevolkingsmix.

Ik was dan ook best onthutst toen mijn docent me die vraag stelde. Ik ben zelf sociaal geograaf, nota bene, die van zichzelf denkt een groot hart voor ondervertegenwoordigde en gemarginaliseerde bevolkingsgroepen te hebben – daarom werk ik onder meer bij VoorUit. En toch had ik hier nooit bij stilgestaan. Bizar. Na een slapeloze nacht of twee (nou, zo erg was het ook weer niet; onze buurt is namelijk zo fijn dat ik steeds als een roosje op twee oren slaap), kwam ik tot de conclusie dat VoorUit wél bijdraagt aan gentrificatie, maar op een andere manier, en met een uitgesproken positieve uitkomst.

Over het algemeen lijkt gentrificatie plaats te vinden zonder veel contact of communicatie tussen de (ruwweg gesproken) twee wedijverende groepen. De ene groep neemt gradueel zijn intrek in een wijk, en neemt zijn koffietentjes, krijtborden en quinoagerechten met zich mee, terwijl de andere groep steeds meer moeite krijgt in ‘hun’ wijk te overleven.

Dit is niet vergelijkbaar met de bijdrage die VoorUit levert in de wijk. Onze aanwezigheid draagt inderdaad bij tot een aangenamere omgeving met een sterkere sociale cohesie, maar dat doen we samen met de buurt. Sterker nog, we trachten de buurtbewoners zelf initiatief te laten nemen om dit tot stand te brengen. We noemen VoorUit niet voor niets een participatieproject, in tegenstelling tot ‘reguliere’ gentrificatie, waar interactie net het aspect is dat achterwege blijft. Zo vormen we geen studentikoos eilandje in onze wijk, maar groeten we elkaar op de stoep, gaan we bij elkaar op de koffie en maken we deze wijk voor iedereen een leukere plek om te wonen!

Tekst: Tom Etienne, Beeld: Albert Bakker


Cato’s start in Laan van Spartaan

In de zomervakantie leerde ik VoorUit kennen. Ik begon net met mijn studie en besloot me nog maar niet aan te melden: mocht de studie bevallen, dan misschien later. Ik meldde me aan voor de nieuwsbrief en ontving een paar maanden later het bericht dat VoorUit nieuwe studenten zocht. Ik besloot me dit keer wel aan te melden en binnen twee weken hoorde ik niet alleen dat ik aangenomen was, maar dat ik ook in de kerstvakantie al kon beginnen.

Daar sta je dan, twee weken later. Een nieuwe kamer, in een nieuwe stad, in een nieuwe wijk waar je nog niemand kent. Je bed is opgebouwd, er staat een kast en verder nog een paar dozen, want nog niet al je spullen zijn verhuisd. Terwijl je went aan het wonen op jezelf, het zorgen voor je eigen eten en het thuiskomen in een huis met drie huisgenoten, word je voorgesteld aan de kinderen van de wijk. De kinderen, die je na de eerste week al aanspreken op straat met een vrolijk “Hallo, juf!” en de kinderen die je voor een activiteit enthousiast vragen wat we vandaag gaan doen. En dat terwijl je zelf nog amper een idee hebt van hoe een activiteit er überhaupt uitziet, laat staan wat je gaat doen!

Maar het went. En het went snel. De eerste weken zijn voorbij gevlogen en voordat ik het wist, voelde het niet meer als een nieuwe kamer, in een nieuwe stad en in een nieuwe wijk. In de afgelopen periode heb ik niet alleen de kinderen uit de wijk leren kennen, weet ik wie een broertje en het neefje van wie is, maar weet ik ook hoe ik op de fiets naar de supermarkt of naar school kom, hoe ik een activiteit inplan en organiseer en hoe alles in het buurthuis verloopt.

Natuurlijk is dit een fijn project omdat je een kamer krijgt in ruil voor werk en omdat het goed staat op je CV, maar het project is meer dan dat. Het werk, de omgang met de kinderen en volwassenen is ontzettend leuk, omdat je de bewoners ook ziet als ze op straat lopen of naar school gaan. Je begeleidt verschillende activiteiten, van een huiswerkbegeleiding, tot een meidenclub en een wereldclub, elk met een volledig andere inrichting. Deze inrichting kan je er zelf aan geven en dat maakt het nog een stuk leuker. De nieuwe kamer voelt nu als mijn kamer en het nieuwe huis voelt nu als mijn huis. Na een werkdag op de bank ploffen voelt als thuiskomen.


De beste beslissing van dit studiejaar

Net als vele van mijn collega’s binnen VoorUit, geloof ik, was voor mij de eerste aanleiding om op vooruitproject.nl te klikken het uitzicht op gratis woonruimte in Amsterdam. Dit leek namelijk wel een fata morgana! Stel je voor, een plekje in Amsterdam, in ruil voor maatschappelijk buurtwerk. Wat een droom!

Nu, zo’n vijf maanden na mijn start bij VoorUit, is dit helemaal niet meer mijn voornaamste beweegreden. Ondertussen doe ik dit omdat de jongste dochter van mijn contactgezin steeds voor de deur staat te huppelen wanneer ik aankom. Ik doe dit omdat de kinderen enthousiast zelf vragen of ze anderen mogen oppikken onder het motto ‘the more, the merrier’. Ik doe het omdat ik, wanneer ik door de wijk loop, een hoop mensen gedag kan zeggen.

Er is echter nog een andere reden waarom ik ervan overtuigd ben dat me aanmelden voor VoorUit de beste keuze was die ik dit jaar maakte. Mijn huisgenoten maken namelijk dat ik me écht thuisvoel in mijn wijk. VoorUit steekt behoorlijk wat moeite in het plaatsen van hun medewerkers, and it pays off. Als ik ’s avonds na een lange dag vol lessen of na een intensieve activiteit in het buurthuis thuiskom, plof ik naast mijn huisgenoten op de zetel neer en kom ik tot rust.

Daar boven op komen dan nog eens thema-avonden waarop je je collega’s beter leert kennen, in discussie kunt gaan, problemen kunt aftoetsen. Er is je coördinator die meer dan eens aan je moet vragen ‘vertel je me dit nu als vriendin of als co?’ en er is de projectleiding bij wie je voor alles terecht kunt.

Het is fijn dat ik niets of weinig voor mijn woonruimte betaal, je hoort me heus niet klagen. Maar daar gaat het al lang niet meer om. Het gaat over terplekke zien dat je iets bijdraagt in je wijk, het gaat over je écht thuisvoelen in Amsterdam en het gaat over de glimlach van de buurtbewoners met wie je samenwerkt.

Neem, net als Tom, ook de beste beslissing uit je studietijd en kom werken bij VoorUit. Klik hier voor meer informatie over het werken bij VoorUit.

Tekst: Tom Etienne


Kerst in Laan van Spartaan

Afgelopen maandag was het tijd voor de kerstvakantie activiteit. De wind was immens maar dat mocht de pret niet drukken, er moesten kerstbomen geplant en versierd worden! Om kwart voor één gingen wij beginnen. Sommige buurtbewoners waren al op vakantie maar het buurthuis was alsnog goed gevuld. Er waren drie kerstbomen gekocht die de kinderen mochten planten op het binnenpleintje. Na een kort overleg waren de kinderen het eens met de plek waar de kerstbomen moesten staan en konden zij de gaten gaan graven!  Terwijl er een aantal kinderen buiten met de kerstbomen bezig was waren er anderen bezig in het buurthuis om hun eigen kerstbal te maken en om hun wensen voor de wijk in 2016 op te schrijven om deze in de kerstbomen te hangen.

Even later was het dan tijd om de kerstbomen te versieren! Alle kinderen waren druk in de weer om de lampjes, slingers en lichtjes in de bomen te hangen. Zij hadden zo hard gewerkt aan het planten en versieren van de bomen dat er zelfs nog tijd was om spelletjes te spelen. Gezellig in twee groepen gingen de kinderen verschillende spelletjes spelen om daarna nog samen te komen om elkaar en de juffen en meesters een fijne vakantie en een gelukkig Nieuwjaar te wensen.