VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.


Ochtend tussen de ratten

In Slotervaart leven veel ratten op straat. Vooral ’s avonds zijn ze rijkelijk te aanschouwen in hun zoektocht naar eten. Ondanks dat ik ratten heel schattige beestjes vind, is hun Slotervaartse verblijf niet erg hygiënisch. Ratten kunnen voor mensen gevaarlijke ziekten bij zich dragen die de nieren zelfs kunnen doen uitvallen. Achter hun schattige verschijning schuilt dus veel ellende. Om de rattenproblematiek tegen te gaan zullen de buurtbewoners moeten samenwerken. Daarom organiseerden we een heuse ‘rattenochtend’ op basisschool El Kadisia.

Onder het genot van koffie en koekjes kwamen we bijeen met de basisschoolouders en bespraken de aanwezigheid van de ratten. De meesten was dit fenomeen al opgevallen. We gingen in op de oorzaken van het probleem: eten op straat. Veel mensen voeren met goede bedoelingen vogels en eendjes, maar dat ook ratten hierop af komen weten veel mensen niet. Een andere oorzaak dat de ratten het zo fijn hebben in de wijk is dat veel vuilnis naast de vuilcontainers wordt geplaatst. De ratten kunnen op deze manier gemakkelijk bij de etensresten in de zakken. Ratten komen af op eten, zo luidt de regel.

We vertoonden een filmpje van de gemeente Amsterdam waarin de gevolgen van de ratten duidelijk werden. Dat ratten onhygiënisch zijn wisten mensen wel. Wat velen niet wisten is dat ratten naast ziektes ook kunnen zorgen voor verzakkingen, kortsluiting en zelfs remkabels van auto’s kunnen doorknagen. We hebben de ouders, naar mijn idee, kunnen bewegen hun gedrag aan te passen en anderen aan te spreken wanneer ze eten op straat gooien. Er kwamen zelfs al ideeën van de ouders om de ratten tegen te gaan.

Ik vond het mooi om te zien hoe we mensen met onze korte informatieochtend konden informeren over de rattenproblematiek en hen konden bewegen mee te denken in oplossingen. Zelf heb ik een idee voor een kookclub waarin we koken met eten dat normaal weg wordt gegooid. Zo kun je croutons maken van oud brood en bouillon trekken van groenteschillen. In hoeverre deze ochtend invloed zal hebben zullen we wel merken aan de al dan niet blijvende aanwezigheid van onze schattige maar gevaarlijke vriend.

Ook benieuwd naar het filmpje? Deze vind je hier.

Tekst en beeld: Nikki Verhoeven


Meet ’n griet

Ontmoeting tussen ouderen en kinderen

Op het moment dat we de opdracht kregen om een project te starten waarbij we eenzame ouderen in contact brengen met kinderen, begon mijn ouderen-liefhebbende hart meteen sneller te kloppen. Ieder mens met een leeftijd boven de 65 brengt bij mij al een overdreven zorgzame, meelevende kant naar boven, wat bij mijn gepensioneerde vader inmiddels meerdere keren tot lichte ergernissen heeft geleid.

In samenwerking met het verzorgingstehuis Leo Polak organiseren we inmiddels iedere vrijdag ‘Meet ’n Griet’: Een ontmoeting tussen een aantal ouderen die in het tehuis wonen en kinderen die wij kennen uit de buurt. Aangezien deze ouderen dementerend zijn, was ik erg benieuwd naar de reactie van de kinderen uit de wijk. De lichte zorgen die ik had verdwenen echter als sneeuw voor de zon toen ik zag op welke ontzettend respectvolle, ontwapenende manier onze kinderen de ouderen benaderden. Het feit dat de negentig jarige man zijn verhaal meerdere keren herhaalde en dat één van de ouderen niets anders kon zeggen dan ‘’wat een mooie meisjes zijn jullie’’, leek de kinderen niet te deren.

We merkten al snel dat we de dementerende ouderen met spel en fysieke activiteiten veel beter kunnen bereiken dan met taal. Daarom lassen we iedere week een spel in waarbij de ouderen en kinderen een bal overgooien. Wanneer ze de bal vangen, noemen ze bijvoorbeeld hun naam, lievelingsdier of hobby’s. Zoiets simpels en ogenschijnlijk saais kan op het gezicht van een dementerend persoon al de meest gulle glimlach naar boven toveren, en dat werkt aanstekelijk. Niet alleen bij de andere ouderen, maar ook bij de kinderen. En uiteraard sta ook ik dan van een afstandje mee te glunderen.

Tekst: Marie Koet


“Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Een klein succesverhaaltje uit Laan van Spartaan

Het is de laatste vrijdag voor de vakantie, wat betekent: de allerlaatste Moestuin & Co activiteit! Het is een koude, gure en regenachtige dag. Maar desalniettemin komen onze trouwe deelnemers vandaag weer langs voor veel gezelligheid in de Dug-Out.

We gaan tekenen en spelletjes spelen, hebben een muziekje aanstaan op de achtergrond en de sfeer zit er goed in. Totdat er opeens op het raam wordt geklopt. Een voor mij onbekende vrouw met een klein meisje aan haar hand komt binnen, het meisje is gekleed in roze balletpakje en heeft een kroontje op haar hoofd. “Hallo, mag ik iets vragen: dit is het buurthuis toch? Ik woon hier in de buurt en mijn nichtje uit Rotterdam is op bezoek. Ze is vandaag jarig , alleen ze heeft geen vrienden om het mee te vieren, dus ze is een beetje verdrietig. Is het oké als ze hierbij komt zitten?” Dennis en ik kijken elkaar aan en maar één antwoord is mogelijk “natuurlijk!!”

Ze heeft een taart meegenomen en allerlei ballonnen. In het begin is het meisje nog wat verlegen, als we haar om haar naam vragen antwoordt ze maar zachtjes. Wat meteen opvalt is dat de andere aanwezige kinderen direct heel open en lief zijn voor haar. “Hoe oud ben je geworden? Je ziet er leuk uit!” zijn enkele voorbeelden van wat de kinderen tegen haar zeggen.

In de drie kwartier dat het meisje aan de activiteit meedoet, spelen we spelletjes en zingen we verjaardagsliedjes voor haar. Ze opent zich steeds meer voor alle voor haar onbekende kinderen en aan het einde van de activiteit is ze bijna niet te houden: enthousiast springt en danst ze door het hele buurthuis, al spelend met de anderen en met ballonnen. Om zes uur is de activiteit afgelopen, maar het meisje heeft nog een klein verjaardagsfeestje bij haar tante thuis. De aanwezige kinderen in het buurthuis worden ter plekke uitgenodigd. “Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Uiteindelijk gaan alle kinderen mee naar het huis en heeft het meisje een topverjaardag. Teruglopend naar huis reflecteren Dennis en ik over de activiteit. Het is leuk dat het activiteitencentrum zo een open en ongedwongen sfeer geniet en dat zelfs kinderen uit een hele andere stad zich er uiteindelijk op hun gemak voelen. Wij vonden het super leuk dat haar tante het initiatief nam en haar nichtje naar ons bracht. Al met al een zeer geslaagde laatste activiteit zo voor de vakantie.

Tekst: Rutger Leistra


De Buurtsoap van Molenwijk

Afgelopen zondag speelde de vijfde aflevering van buurtsoap ‘De Wasserette Draait Door’ in de Molenwijk zich af. De buurtsoap is een live-soapserie gecoproduceerd door Het Volksoperahuis en de Tolhuistuin. Alle afleveringen zijn afzonderlijk te bekijken. Wees er snel bij, want 26 maart is alweer de laatste editie!

In de soap runnen Amsterdammers Yfon en Koos een Wasserette. Op voorstel van het buurmeisje Yasmine wordt deze omgetoverd tot een airBnB. Afgelopen zondag stond in het teken van Yfon en airBnB-gast Saïd. De soap ging van start met een prachtig optreden van Saïd die zong over zijn thuisland Syrië. Ondanks dat een enkeling begreep wat hij in het Arabisch zong, voelde ieder de emotie. Het was doodstil in de zaal.

Yfon was net als de rest weggeblazen door Saïd. Zij werd, omringd door “de begerige, betonnen flats van de Molenwijk”, overspoeld met lust en liefde. Na enige beraadslaging vond ze toch dat het tijd was voor actie. Wat begon als een voorzichtige liefdesverklaring ging geleidelijk over in een avance van Yfon. Overigens rende de exotische flirt Saïd er resoluut vandoor.

In het halfuur durende theaterstuk ging er regelmatig een lachberoerte door het publiek. En aan het einde van elke soap, zo ook deze, wordt een speciaal nummer voor de Molenwijk gezongen. Aankomende zondag is uw laatste kans om mee te zingen, dus wees erbij! Locatie is Stellingweg 357 en de aanvang is 20:30.

Tekst: Femke Rosser

Beeld: Marlise Steeman