VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Op pad met de Mobieltjes

Mijn buurt is rijk aan ideeën. Zo stond er tijdens een een bewonersavond in ons huis van de wijk een vitale bewoner op: Evert. Evert was al langer bekend met de behoefte van leeftijdgenoten om er op uit te trekken. Hij had eerder op het grote plein een scootmobiel parcours samen met Welzorg georganiseerd en wilde hier een gevolg aan geven.

Op het parcours konden scootmobielrijders oefenen met drempels, obstakels en bochten. Evert vroeg die avond aan de groep Geuzen, wie er zin had om een keer mee te touren met de scootmobielgroep. ‘Een rondje maken door de wijk’ was het plan. Bij Evert was passie te zien en bij de bewoners animo om een handje te helpen.

Schildpad en haas
Inmiddels zijn we gestart. Elke maand wordt er getourd met een groep van vijftien scootmobielers en vrijwilligers die meefietsen. De ene keer richting Osdorp, dan richting Slotermeer. Samen met EigenWijks, Stadsdeel Amsterdam Nieuw-West en Welzorg bewegen we ons door Nieuw WestDe groep heeft eigen naam, die met een knipoog van Evert werd verkondigd; ‘de Mobieltjes’. Over met je tijd meegaan gesproken!

Ook onze VoorUit student Jos ging met zijn tijd mee of althans; verplaatste zich door de tijd en werd zelf een van de Mobieltjes. Hij kreeg van Welzorg de ‘politie scootmobiel’ tot zijn beschikking. Hoe de instellingen ‘schildpad’ en ‘haas’ in wezen enorm verschillen ontdekten we al gauw: de schildpad is de langzame, stapvoets stand. De hazenstand kent haar acceleratie en schiet er vandoor.

De tour
De eerste keer vertrokken we richting de Osdorperpolder; een prachtig groen gebied omgeven door slootjes waar er reigers aan het vissen waren. Over het gemaaltje en hup naar rechts richting de boomgaarden. We tourden onder de A5 door, genoten van het zonnetje en het gezoem van de scootmobiels. We deden ‘een bakkie’ bij het Rijk van de Keizer; wat nu een broedplaats en evenementenlocatie is, was vroeger een munitie opslag van het leger wist een van de bewoners mij te vertellen.

Gedurende de tour kwamen we erachter dat de Mobieltjes vaak al jaren in Geuzenveld woonden. Zo vertelde Nel dat ze die dag opeens een van de Mobieltjes herkende als haar oude buurmeisje. Tja zij woonden dan wel nu in Slotermeer maar Nel al vijftig jaar in Geuzenveld. De wijk was weliswaar veranderd, maar nog altijd groen. Zoals vroeger.

Tekst: Hannah Kooke


Dansen in Westside

Als aan het einde alle buurtbewoners staan te swingen, dan is de avond geslaagd. Wat was het vrijdag een grandioze vierde editie van Cultuur van je Buur in Westside in Slotermeer. Dit keer stond de avond in het teken van Nederland. De welkomsttafel was versierd met stroopwafels, dropjes en blokjes kaas. Hazes op de achtergrond, moeders met hoofddoeken aan de eettafel. Nederland op zijn breedst.

In de keuken trof ik Jesper en Dorenda die pannenkoeken stonden te bakken. De meiden van de toneelclub oefenden onder leiding van meester Bram nog één keer hun toneelstuk. Met het optreden van The Voice of Holland-deelnemer Daniël van der Zee kwam de sfeer er echt in. De toneelclub speelde een eigen toneelstuk over Koningsdag. Daniël maakte er vervolgens echt een feestje van. Samen met de meiden werden liedjes uit de Top-40 van een nieuw jasje voorzien.

Toen de kinderen naar huis gingen, schoven de ouders de stoelen aan de kant. Met de speakers op vol volume werd er flink gedanst. Van stijldansen tot polonaise, iedereen ging los. Buiten gaf een buurtbewoner mij mee: “Wat tof dat jullie dit doen voor de buurt. Dit moet je vaker doen!”

Om samen één te zijn, heb je een gezonde dosis interesse in de ander nodig. Voor mij was deze avond een bevestiging dat VoorUit een cruciale rol vervult door mensen bij elkaar te brengen. Natuurlijk gaat dat met ups en downs. Op momenten dat het tegenzit denk ik terug aan avonden zoals deze. Ontmoeting is de sleutel tot wederzijds begrip.

Dank aan Jonne, Edwin, Dennis en Toon van het team Slotermeer-Oost voor hun buitengewone inzet in de aanloop naar deze avond.

Tekst: Aldert de Boer


Warme ontmoetingen bij Cultuur van je Buur

Afgelopen zomer werden de woorden Cultuur van je Buur voor het eerst uitgesproken. Een feest voor buurtbewoners en door buurtbewoners, bedoeld om verschillende mensen bij elkaar te brengen. Leuk zo’n idee, maar nu nog uitvoeren. Het was een spannende start.

Toen ik 16 januari, tijdens de eerste Cultuur van je Buur om me heen keek besefte ik al gauw dat het precies die avond is geworden met de idealen waarvan we hebben gedroomd. Een glimlach verscheen er op mijn gezicht. Ik zag mensen van heel jong tot oud, mensen met roots van over de hele wereld. Indonesië, Turkije, India, Nederland, Marokko, Kenia, Griekenland, Iran, Colombia, Italië, Ethiopië, de Filipijnen, Suriname, Sri Lanka, Polen, Sudan. Zoals de ballonnen zo kleurig en fleurig.

De eerste editie was een Turkse avond. We hebben er veel van geleerd, gelachen, Turks gegeten, gezongen en gedanst. Maar niet voordat de Turkse zussen ons leerden Turks te koken, ons hielpen de Turkse teksten en danspasjes te onthouden. De Indiase avond werd gehost door de Indiase Daisy. We aten heerlijke roti van twee vrijwilligsters uit de Aireystrook, we genoten we van een prachtig opgetreden van onze toneelclubmeiden, met Sari’s om, en stip op het hoofd en al!

Bij de derde editie van Cultuur van je Buur werden we iets meer op de proef gesteld, de koks waren zoek, de mooie vlaggenverzameling van Meester Jonne was zoek. Even sloeg de paniek toe, maar gelukkig hadden we Richard en Mario om ons te helpen met koken. We waren maar wat blij met de mannen van de Westside op dat moment, en hun verborgen talenten. We weten zeker dat in de Italiaanse Mario een prachtige Ghanees schuilt!

Ik zat aan tafel met een aantal asielzoekers van Wij Zijn Hier. Ze waren eerst niet erg spraakzaam, maar toen zag ik dat dat was omdat ze gebiologeerd naar de Afrika foto’s op de wand aan het kijken waren. Toen ik ze ernaar vroeg, barsten ze los, het gesprek eindigde op een afspraak in het vluchtgebouw de volgende dag om weer verder te praten.

Na het eten kon de workshop van de djembé master beginnen. Bijna iedereen kreeg zijn persoonlijke djembé om lekker op te trommelen. De master grapte dat iedereen aan het werk zou worden gezet die avond. Zo zorgde hij er persoonlijk voor dat iedereen aan het einde wel ging dansen.

Zelf vind ik het altijd jammer dat aan de leuke avonden ook weer een eind moet komen, vooral vanwege de mooie mensen die ik heb leren kennen. Maar gelukkig is er na Cultuur van je Buur ook nog tijd om elkaar te blijven zien. Wil je helpen het de volgende keer een nog groter succes te maken? Zorg dan gewoon dat je erbij bent, want hoe meer zielen hoe meer vreugde!

De volgende Cultuur van je Buur is op 24 april, opgeven kan via cultuurvanjebuur@vooruitproject.nl

Tekst: Gina Lafour/Beeld: Thijs Paanakker

 


Speeddaten op de Vrouwendag

Daar zat ik dan, op een gewone vrijdag ochtend in uitzonderlijke omstandigheden. In plaats van het bekende klaslokaal, waar ik wekelijks mijn Franse les volg, zat ik nu in een zaal vol vrouwen waarvan veel een vreemde taal spraken. En wat deden we samen? Speeddaten. Voor VoorUit hielp ik mee in de Honingraat op Internationale Vrouwendag.

Een grote zaal vol met vrouwen dus. Vrouwen in alle soorten en maten. Grote, kleine, forse, fragiele, gekleurde, blanke, met hoofddoek of zonder. Allemaal verschillend. Heel verschillend. Maar één ding hadden we gemeen: ‘het vrouw zijn.’ En vrijwel allemaal beschikten we over de typerende kenmerken die een vrouw met zich meedraagt. Gevolg: de zaal veranderde in no time in een ontzettend kippenhok met gezellig gekwetter en gekwater.

De opkomst was groter dan verwacht en de kring waarin we zaten moest uitdijen om iedereen mee te kunnen laten ‘speeddaten.’ De groep was niet meer te houden. Het idee van de kring was om op een creatieve manier kennis te maken met de ‘onbekende’ buurvrouw. We vertelden aan elkaar wanneer we voor het laatst gehuild hadden, of we een gezonde levensstijl hadden en waar we wilden sterven. Het moeilijkste van deze opdracht was om het verhaaltje kort te houden. Er werd na een tijdbestek van 4 minuten keihard gerinkeld met de bel en dan moesten alle vrouwen een stoeltje doorschuiven. Deze 4 minuten werden meestal verdubbeld doordat er uitgebreid doorgekletst werd. Gezellig was het zeker.

Deze introducerende activiteit tekende de sfeer voor de rest van de dag. Er werd veel gelachen, gekletst en gegeten. Verder werden er veel verschillende workshops gegeven waarvan ik er eentje mocht begeleiden. Nieuwe relaties en contacten werden gemaakt. Het is heerlijk om actief bezig te zijn met mensen waar je normaal gesproken niet al te veel mee deelt. Het enthousiasme en de energie bleef de hele dag hoog. Op zo’ n dag als dit voel ik mij een echte bewoner van een multiculturele samenleving!

Tekst: Iris de Waart/Beeld: Marieke Duursma


Vrolijk taalfeest in De Honingraat

De bibliotheek in Slotermeer. Een plek om boeken uit te zoeken, tijdschriften te bekijken of door de krant te bladeren. Op wat fluisterende voorlezers, knisperende krantbladzijden en bliepjes van uitleenapparaten na is het er altijd helemaal stil. Dat hoort zo, in de bieb. Op vrijdag 27 februari was het helemaal niet stil in de bieb, en al helemaal niet in de andere ruimtes van gebouw ‘De Honingraat’: er was namelijk een feest. VoorUit, de Lions, Taal voor het Leven en OBA/leef en leer organiseerden er het grote taalfeest.

Op allerlei manieren werd er bij taal stilgestaan. Zo hadden de Lions taalspelletjes voorbereid, met een heuse prijsuitreiking aan het eind. Deze prijsuitreiking vond plaats onder de bezielende en enthousiaste leiding van presentator Atta de Tolk. VoorUiters uit de wijken Geuzenveld, Osdorp de Punt en Slotermeer organiseerden een dictee, (spreek)woordenspellen en een poppenkast voor de allerkleinste feestgangers.

Tevens werd tijdens het taalfeest de ‘Taal op Toer’-bakfiets gepresenteerd. Deze grote bakfiets kan ingezet worden tijdens talige activiteiten in Nieuw-West. De fiets wordt meteen goed gebruikt: aanstaande vrijdag 6 maart staat ’ie op de Internationale Vrouwendag, ook in de Honingraat en op zondag 8 maart bij de Mokumse Vrouwenloop. Toen alle spellen gespeeld waren en er veel was bijgeleerd op het gebied van taal, gingen de feestgangers naar huis en werd het langzaamaan weer stil in de Honingraat en in de bibliotheek.

Tekst: Charlotte Lehmann


Schrijver Paul van Loon had speciaal een boodschap opgenomen voor de jonge deelnemers aan het Dolfje Weerwolfje Dictee:


Atta de Tolk vatte de dag samen in een prachtige rap:

Taal is feest.
Een echt feest dat je beleeft wanneer je leest.
Dat je beleeft wanneer je spreekt. Dat spreekt je aan. Dat spreek ik niet tegen.
Taal is spraakmakend, soms is het makkelijker gezegd dan gedaan. Taal is in contact staan. Waar komt taal vandaan?

Klanken komen met een tongval van binnen naar buiten. Het is de sierlijke dans van geluiden om je te uiten. Taal wil niet uitsluiten.
Het wil ons betrekken. Niet alleen in de OBA maar op allerlei plekken.
Hier spreken ze mijn taal, dit is mijn plekje.

Het meisje van het boek danst, de letters bewegen.
De schrijver laat het verhaal letterlijk bewegen.
Maar taal is meer dan letters en tekens.
Denk aan lichaamstaal, laat de beweging spreken.

Taal is de samenvatting van ons verhaal.
Het vertolkt de mening van het plein, de straat en de zaal.
Wat ben ik? Ben ik een combi van een gevoel en een woordmix?
De stilte spreekt soms boekdelen. Stilte schreeuwt, ik hoor niks.

Geef antwoord op de vraag, de vraag van vandaag.
Vlinders in de buik, woordenboek in je maag.
Ik begrijp je! Begrijp je?
Het accent van de volksmond verandert. Het lijken andere tijden.

De woorden veranderen, woordenboeken worden constant gewijzigd.
Het land leeft, straattaal kan het bewijzen.
Geen blad voor de mond, we moeten elkaar leren begrijpen.
Als ogen spreken, wanneer gaan we de boodschap dan begrijpen?

Vandaag, vandaag is het de taal die het feest maakt.
Taal voor het leven, dat moeten we samen delen.
De taal is altijd in beweging, daarom kan het niet vervelen.
VoorUit, denk eens uit de box. Woordenschat wordt onderschat maar het kan niet op slot.

Duidelijke taal is de taal die je vandaag de dag hoort.
Ik ben uitgesproken, maar het is nooit het laatste woord.