VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

“Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Een klein succesverhaaltje uit Laan van Spartaan

Het is de laatste vrijdag voor de vakantie, wat betekent: de allerlaatste Moestuin & Co activiteit! Het is een koude, gure en regenachtige dag. Maar desalniettemin komen onze trouwe deelnemers vandaag weer langs voor veel gezelligheid in de Dug-Out.

We gaan tekenen en spelletjes spelen, hebben een muziekje aanstaan op de achtergrond en de sfeer zit er goed in. Totdat er opeens op het raam wordt geklopt. Een voor mij onbekende vrouw met een klein meisje aan haar hand komt binnen, het meisje is gekleed in roze balletpakje en heeft een kroontje op haar hoofd. “Hallo, mag ik iets vragen: dit is het buurthuis toch? Ik woon hier in de buurt en mijn nichtje uit Rotterdam is op bezoek. Ze is vandaag jarig , alleen ze heeft geen vrienden om het mee te vieren, dus ze is een beetje verdrietig. Is het oké als ze hierbij komt zitten?” Dennis en ik kijken elkaar aan en maar één antwoord is mogelijk “natuurlijk!!”

Ze heeft een taart meegenomen en allerlei ballonnen. In het begin is het meisje nog wat verlegen, als we haar om haar naam vragen antwoordt ze maar zachtjes. Wat meteen opvalt is dat de andere aanwezige kinderen direct heel open en lief zijn voor haar. “Hoe oud ben je geworden? Je ziet er leuk uit!” zijn enkele voorbeelden van wat de kinderen tegen haar zeggen.

In de drie kwartier dat het meisje aan de activiteit meedoet, spelen we spelletjes en zingen we verjaardagsliedjes voor haar. Ze opent zich steeds meer voor alle voor haar onbekende kinderen en aan het einde van de activiteit is ze bijna niet te houden: enthousiast springt en danst ze door het hele buurthuis, al spelend met de anderen en met ballonnen. Om zes uur is de activiteit afgelopen, maar het meisje heeft nog een klein verjaardagsfeestje bij haar tante thuis. De aanwezige kinderen in het buurthuis worden ter plekke uitgenodigd. “Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Uiteindelijk gaan alle kinderen mee naar het huis en heeft het meisje een topverjaardag. Teruglopend naar huis reflecteren Dennis en ik over de activiteit. Het is leuk dat het activiteitencentrum zo een open en ongedwongen sfeer geniet en dat zelfs kinderen uit een hele andere stad zich er uiteindelijk op hun gemak voelen. Wij vonden het super leuk dat haar tante het initiatief nam en haar nichtje naar ons bracht. Al met al een zeer geslaagde laatste activiteit zo voor de vakantie.

Tekst: Rutger Leistra


VoorUit kookt met Marley Spoon

Tja. Het tentamen waarvan ik wegfietste, de schemer en regen in, was er zo eentje geweest waarbij je na een minuut je pen neerlegt en om je heen kijkt of de rest van de studenten ook al met de handen in het haar zit van wanhoop. Daar had ik dan de helft van mijn kookclub voor gemist. Toen ik begon bij VoorUit zou ik daar niet eens zo rouwig om zijn geweest. De kookclub riep voor mij al gauw schrikbeelden op van wortels die met botte messen te wild aan stukken werden gesneden door een horde kinderen die meer lawaai produceerden dan ik voor mogelijk had gehouden. Leuk, maar één grote wanorde waar ik vermoeid van thuiskwam. Maar naderhand is de kookclub voor mij veranderd. Nog steeds is het wat chaotisch, maar door middel van bijvoorbeeld het benoemen van een van de kinderen tot chefkok, of het samen boodschappen doen met de kinderen (elke keer weer een geweldige supermarktspeurtocht), is de kookclub zowel leerzamer als leuker geworden. Vandaar dat ik echt graag bij de laatste kookclub van de periode wilde zijn. Ook omdat mijn collega Ingeborg en ik er wat speciaals van wilden maken: er zou een echte kok komen helpen, en er zou familie mogen komen eten.

Toen ik de keuken binnenliep was ik eerst vooral blij om de leuke kinderen van de kookclub tevreden bezig te zien. Maar er was iets vreemds aan de hand. Alle kinderen wist precies wat ze moesten doen, en men was bezig met meer gerechten tegelijk dan wijzelf ooit hadden durven proberen. Kortom: de kookclub liep gewoon op rolletjes. Toen ik vroeg aan een van de kinderen wat er nog gedaan moest worden, kreeg ik tot mijn stomme verbazing te horen dat ze al bijna klaar waren.

De kokkin die was komen helpen stapte op me af en stelde zich met brede glimlach voor, ‘Amanda’, duidelijk Amerikaans uitgesproken (ze spreekt wat gebrekkig Nederlands maar de kinderen begrepen prima wat ze allemaal bedoelde). In de keuken was nog een onbekend gezicht: er stond een vader in een pan te roeren, hij was komen helpen met koken. Al snel voegde een aantal moeders zich bij het uiteenlopende gezelschap van Amerikaanse kokkin, studenten, vader en buurtkinderen. Ook zij wilden zich al snel nuttig maken en begonnen spontaan af te wassen.

Na het koken schoven we met z’n allen aan tafel. We hebben heerlijk gegeten. Aan tafel was het druk en gezellig zoals ik van de kookclubs gewend was, maar dit keer met een paar erg gezellige ouders erbij. Aan het einde was het tijd om afscheid te nemen. Het kwam misschien niet helemaal over in het toespraakje wat Ingeborg en ik improviseerden. Maar ik heb heel erg genoten afgelopen kookperiode. Het was supergezellig – ondanks de bende in de keuken – met de bende leuke kinderen.

De chef die meekwam helpen werkt voor Marley Spoon. De maaltijdboxservice waarmee VoorUit het afgelopen jaar samenwerkte. De gerechten die tijdens de kookclub gemaakt werden kwamen uit de maaltijdboxen van Marley Spoon en de buurtbewoners hebben zelf de recepten hiervoor aangeleverd. We kijken terug op een goede samenwerking met Marley Spoon.

Tekst: Kay Ihle en Jamiro Landa


Jonge journalisten interviewen de buurt

Iedere donderdag verzamelen acht gemotiveerde journalisten in de dop in ‘t Reimertje. Hier proberen zij om op jonge leeftijd al een brede basiskennis van het schrijversvak te vergaren. Wekelijks werken ze aan een buurtkrantje dat ze, nadat het uitgebracht is, zelf in de buurt rond mogen brengen. Na enkele weken druk oefenen waren de dames klaargestoomd voor het echte werk. Liters inkt waren al verbruikt en de stapel met volgeschreven papieren werd groter en groter: onze redacteurs wilden op pad.

Op een regenachtige donderdagmiddag zijn we daarom in een rij – zoals echte journalisten dat ook doen, namelijk twee-aan-twee – naar één van de drukbezochte winkelstraten van Osdorp gelopen. Met notitieboekjes en pennen in de hand interviewden ze achtereenvolgens een werkplaatsmedewerker en een bakster.

Als interviewer is het natuurlijk belangrijk dat je de juiste vragen weet te stellen. We hebben de weken voor ons uitje flink geoefend op het stellen van goede vragen. Daarom was ik ietwat verrast toen de vraag ‘’wat is uw beroep?’’ gesteld werd aan de vrouw in de bakkerij. Toch werden er ook hele goede vragen gesteld en keerden we met volgeschreven aantekeningenboekjes terug naar ons thuisfront.

De weken na het uitje hebben onze redacteurs een verslag gemaakt van het interview dat ze op ouderwetse typemachines uit hebben getikt. De dames zijn ontzettend enthousiast over het feit dat ze hun verhaal op deze machines mochten uitwerken; de motivatie van echte journalisten bezitten ze in ieder geval. Al haal ik om die reden wel iedere week opgelucht adem wanneer ik zie dat de toetsen nog aan de machines vastzitten. Er moet nog flink geoefend worden met het schrijven en dat is dan ook wat we gaan doen. Het zou daarom zomaar kunnen dat een aantal van onze dames later bij de NRC mag komen werken! Mits ze, uiteraard, op hun sollicitatie vragen als ‘’voor welk beroep solliciteer ik?’’ achterwege laten.  Ik heb er vertrouwen in!

Tekst: Marie Koet

Foto: Alexander Moerland


Thema-avond over samenwerken met bewoners

Op 14 november organiseerde VoorUit een thema-avond over het samenwerken met bewoners in de wijk. Sinds de zomer werken studenten steeds meer samen met buurtbewoners. Zo zetten VoorUiters nu samen met bewoners activiteiten op in de buurt.

Projectleider Thijs opende de avond met een presentatie waarin hij het programma van de avond doornam en hij stelde de professionals uit het werkveld voor. De professionals van deze thema-avond waren: Nettie Sterrenburg van de Vrijwilligers Centrale Amsterdam, Martin ten Brinke van de Stadsboerderij Osdorp, Jaap Vriend van de Kennismarkt Nieuw-West en Joke Kop van Vrouw en Vaart.

Tijdens de avond werden de studenten in acht groepen verdeeld. De eerste vier groepen hadden 20 minuten een speeddate met een van de professionals. Tijdens deze “speeddate” konden studenten samen met de professionals ideeën opdoen met als doel de samenwerking met bewoners te verbeteren.

De overige vier groepen dachten per groep na over een “vraag uit de wijk”. Zo had de Kolenkitbuurt bijvoorbeeld de vraag: Op welke wijze ga je met bewoners in gesprek over moeilijke thema’s zoals armoede? Uit Slotermeer-West kwam de vraag hoe je het beste kunt omgaan met conflicten tussen Turks-Nederlandse en Marokkaans-Nederlandse kinderen? De groep studenten had een uur de tijd om tot een antwoord te komen.

Na een uur werd er een korte pauze gehouden en wisselden de groepen van onderwerp. Aan het eind van de avond was er nog een plenaire terugkoppeling en werd er afgesloten met een borrel in VLLA.

Tekst: Jamiro Landa

Beeld: Thijs Paanakker


Osdorpse mannen leren van journaal

Of je nou zes maanden in Nederland woont of al 30 jaar, voor sommigen blijft Nederlands een lastige taal. Daarom geven Joep en ik Nederlandse les bij mannencentrum Daadkracht. Het is voor ons een uitdaging om een les te verzorgen die leuk en leerzaam is voor mannen die zoveel verschillen in hun ervaring met de Nederlandse taal. Elk van onze lessen bevat de essentiële onderdelen lezen, schrijven, luisteren en spreken. Op deze manier hebben we voor alle niveaus wat te bieden.

Wij beginnen onze les altijd met een stukje actualiteit, in de vorm van NOS in 60 seconden. Omdat het heel snel gaat spelen we het fragment in korte stukjes af. We nemen hier rustig onze tijd voor zodat iedereen het kan begrijpen. In elke uitzending is er wel iets waar de mannen een mening over hebben. Wanneer één van de mannen zijn mening geeft vragen wij altijd waarom hij dat vindt. Zo brengen we gesprekken op gang waarin de mannen kunnen oefenen met hun Nederlands.

Er zijn altijd fragmenten in het journaal die moeilijk te begrijpen zijn, ook als we er langzaam doorheen gaan. Dat komt dan doordat er moeilijke woorden in voorkomen. De moeilijke worden schrijf ik op het bord zodat de mannen deze in hun schrift kunnen overnemen. Na het filmpje besteden we nog wat extra aandacht aan deze woorden, zodat het dan echt voor iedereen duidelijk is. Zo leren de mannen niet alleen Nederlands, maar weten ze ook wat er in de wereld gebeurt.

Tekst: Pablo Hoes