VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.


Een balletje trappen in de Bijlmer

Voor vele mensen is voetbal een van de belangrijkste zaken (of bijzaken) die er is. De meeste van deze mensen leven echter onder het mom van kijken, kijken, commentaar geven, niet uitvoeren. Met twee linkerbenen kun je nog steeds weten in welke minuut Kluivert scoorde in de Champions League-finale, wanneer Ruud Gullit jarig is en wie de nieuwe bondscoach moet worden (jij, natuurlijk). Sommige voetbaljournalisten kunnen dan ook alleen maar over cijfertjes schrijven. De jongens van onze voetbalclub F.C. Perfecte Punters, denken meer als Ernst Happen: “Kein geloel, Fußball spielen.” De bal moet gewoon het doel in. En het liefst niet via een teamgenoot. En de scheids is stom. Niet te moeilijk doen.

Deze vakantie hebben we de jongens van de voetbalclub meegenomen naar het trapveldje in Zuidoost van een andere voetbalclub uit Amsterdam. Het trapveldje ligt in een betonnen gebouw en de club is vernoemd naar een Griekse god. De tegenstander kwam niet opdagen, dus ik vind dat wij hebben gewonnen. Dan maar even een kijkje nemen rond het veldje, een gebied dat ze ‘ArenA’ noemden. Er waren meer belangstellenden, dus er was zelfs een gids aanwezig die alles erover kon vertellen.

We begonnen de rondleiding in de perskamer, waar na wedstrijden de coach, de aanvoerder en de coach van de tegenpartij (gezeten op een lagere, oudere stoel) worden geïnterviewd. Dat de tegenstander constant wordt gekleineerd, werd al helemaal duidelijk in de kleedkamer. De grijze, lege ruimte met houten stoelen en te hoog hangende kledinghaakjes, moet een deprimerende indruk geven op de tegenpartij, waardoor ze psychologisch al op 1-0 achter staan. Als ze na de wedstrijd terugkomen, zijn er maar tien douches voor de elf spelers. Dit tegenover de superdeluxe kleedkamer van de thuispartij, met warme kleuren, überhaupt verwarming, leren stoeltjes en twaalf douches.

Vervolgens kregen we toch nog de mogelijkheid het veld op te lopen alsof we gingen spelen. Maar goed, de tegenstander was niet op komen dagen, dus het veld stond nog vol met attributen om het gras te verzorgen. En ze nemen dat gras wát serieus, hoor. Zij zorgen beter voor hun gras, dan dat ik voor mezelf zorg. We namen nog even helemaal bovenop de tribune plaats om de akoestiek van de ruimte te testen. Vervolgens konden we nog even kijken naar alle prijzen die ze hebben gewonnen in de loop der tijd (wat een uitslovers, zeg). En na alle meegesmokkelde chips en snoep weg te hebben gepropt, konden we weer terug naar ons heilige pleintje in Osdorp.

De voetbalclub die we hebben opgezet, is voor iedereen die zelf niet op een voetbalclub kan. Die ArenA waar we waren, wordt nu vernoemd naar een voetballer die het vroeger ook niet al te breed had. Die het moest hebben van de pleintjes in Betondorp. Die een beter leven vond in de bal, en nog beter: die bal in het doel. Of er een nieuwe Johan rondloopt bij onze voetbalclub? Laten we zeggen dat het in ieder geval tien van de beste van de 17 miljoen bondscoaches zijn.

Door: Joep Smit


Met een sprong 2017 in!

De eerste activiteit van het nieuwe jaar begon fris en fruitig. Een uitstapje naar trampolinepark Bounz stond op het programma: een activiteit waarin bewegen en gezond eten centraal staan. Deze eerste donderdag van het jaar startte in de welbekende Dobbekamer met een heerlijk broodje chocopasta. Daarna reden we naar Bounz!

Na een uur was iedereen behoorlijk moe van het springen, trefballen en gek doen. Sommige kinderen lieten hele speciale trucs zien die zelfs juf Sam niet na kon doen. Overigens was meester Dennis na een kwartier springen al zo uitgeput dat hij maar een dutje besloot te doen. Die oude mensen houden het natuurlijk niet zo lang vol als de kinderen.

Nadat iedereen zijn schoenen en zijn jas weer had aangedaan liepen we naar de bushalte om vervolgens met de bus terug te rijden naar Slotermeer, waar we onze activiteit afsloten in de Dobbekamer. Juf Sam, meester Dennis en meester Jonne vonden het een bijzonder leuke middag waarin iedereen veel plezier heeft gehad.
We hopen iedereen weer te zien bij een van onze andere activiteiten!

Ook de kinderen in Geuzenveld hebben een bezoekje gebracht aan Bounz, in de voorjaarsvakantie. Met 15 kinderen en 4 Vooruiters vertrokken we richting de trampolinehal, die slechts op 10 minuten loopafstand van het buurthuis is gevestigd. Eenmaal aangekomen was het een kwestie van jassen uit, schoenen uit, en hup de trampolines op om te springen! Een dik uur hebben de kinderen zich lekker uit kunnen leven. De begeleiding heeft het nog nooit zo rustig gehad! 😉 Moe maar voldaan liepen we met z’n allen weer terug naar het buurthuis, waar een lekkere gezonde snack en fruit voor ons klaar stonden. We bedanken Bounz voor de gastvrijheid en komen zeker nog een keer terug!

Door Jonne Groote en Esra van Schaijk


Leren schaatsen met vallen en opstaan

Wat doe je als een Friese Elfstedentocht er niet in zit? Niet bij de pakken neer zitten en creatief op zoek gaan naar oplossingen! Schaatsen kan namelijk ook op het Museumplein en dat is minstens net zo leuk.

Gewapend met mutsen, dikke handschoenen, warme sjaals en schaatsen gingen de kinderen uit Slotermeer-Oost met VoorUit op avontuur. Het was koud maar dat mocht de pret niet drukken. Alle kinderen schaatsten de sterren van de hemel, hoewel het begin niet altijd gemakkelijk was. Voor veel kinderen was het namelijk de eerste keer. En dat… was best wel wennen! Het was vallen en opstaan. Maar de blauwe plekken waren het meer dan waard.

Na afloop hebben we heerlijke broodjes gegeten. Dat ging er goed in na al die beweging. Vol voldoening keerden wij uiteindelijk terug in de Dobbekamer. Het was een geweldig avontuur en we kijken er met veel plezier op terug!

Tekst: Melvin Kuijpers


Meester, van de één op de andere dag

Hoi allemaal! Mijn naam is Jelle en ik ben sinds eind april werkzaam bij VoorUit. Het is bizar hoe snel ik in het project ben meegezogen, de kinderen met wie we werken leer je in sneltreinvaart kennen door de activiteiten. Voor ik het wist stond ik zwaard te vechten, gewapend met een afwasborstel en een opgerolde poster, tegen een van de kinderen die wat geschikter wapentuig mee had genomen, een plastic zwaard. Binnen enkele weken begin ik gewend te raken aan de naam meester Jelle. Het voelt apart om deze titel toebedeeld te krijgen, van de een op de andere dag verkrijg je een nieuwe rol.

Het fijne aan werken met kinderen is het feit dat ze nog zo onbeschreven en open zijn. De bril van het kind is misschien wel de mooiste die er is; alles is interessant, spannend, en in het moment beleefd. De activiteiten voelen niet als werk aan, laat mij maar voetballen met de kids uit de wijk. Buitenspelen kan voor volwassenen net zo leuk zijn als voor kinderen.

Het lastige van werken met kinderen is het consistent zijn in beslissingen. Wanneer is gedrag spel en wanneer is een grapje beledigend? Gelukkig sta je er nooit alleen voor, je collega’s zijn ook je huisgenoten en het is fijn om gezamenlijk de activiteiten in te kunnen vullen. En mijn huisgenoten zijn, zonder te slijmen, elk op hun eigen gekke manier leuk.

We leven in een tijd waarin we constant herinnerd worden aan een verdeelde samenleving. Het klassieke wij-zij verhaal is een self-fulfulling prophecy. Hoe meer men de verschillen benadrukt hoe sterker men op eilandjes gaat leven. Hoewel ik geloof dat dit tot op zekere hoogte mens-eigen is, geloof ik ook dat een samenleving beter functioneert als verschillende bevolkingsgroepen met elkaar in contact staan. Samenlevingen zijn een sociaal construct en worden daarmee gemaakt en in stand gehouden door mensen. Ik zie het als taak voor eenieder om een positieve beweging te maken richting een wereld waar voor ieder plek is. En dat begint met het openstaan voor andere denkwijzen en het in contact komen met de ‘soms-een-beetje-enge’ ander. En VoorUit is hiervoor een uitstekend middel.