VoorUit

Contact

0651055937
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Osdorp de Punt

Rooster

  • Maandag
  • 9:30-11:00 Conversatieles Vrouwen Huis van de Wijk de Aker
  • 16:00-18:00 Perfecte Punters Vanaf 8 jaar Huis van de Wijk de Aker
  • Dinsdag
  • 11:00-12:30 Taalles Mannen Daadkr8
  • 14:30-15:30 Meidensport Vanaf 8 jaar Huis van de Wijk de Aker
  • 16:00-18:00 Meidenclub Vanaf 10 jaar Huis van de Wijk de Aker
  • Woensdag
  • 16:00-18:00 Kookclub Vanaf 8 jaar Huis van de Wijk de Aker
  • Donderdag
  • 14:30-15:30 Jongenssport Vanaf 8 jaar Huis van de Wijk de Aker
  • Vrijdag
  • 14:30-15:30 Huiswerkbegeleiding Vanaf groep 4 OBS de Punt

Blog

Een nieuw team van wijkcoördinatoren staat klaar!

Afgelopen jaar werd VoorUit ondersteund door een team van geweldige wijkcoördinatoren. In elke wijk was er een co aanwezig om leiding te geven aan team van VoorUiters. Met de zomervakantie in het vizier, is het tijd om het stokje over te geven aan een nieuwe groep coördinatoren die staat te springen om zich dit jaar in te zetten als kartrekker van de teams. Alle oude co’s, bedankt voor jullie inzet, en alle nieuwe co’s, heel veel succes en plezier komend jaar!


Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.


Een balletje trappen in de Bijlmer

Voor vele mensen is voetbal een van de belangrijkste zaken (of bijzaken) die er is. De meeste van deze mensen leven echter onder het mom van kijken, kijken, commentaar geven, niet uitvoeren. Met twee linkerbenen kun je nog steeds weten in welke minuut Kluivert scoorde in de Champions League-finale, wanneer Ruud Gullit jarig is en wie de nieuwe bondscoach moet worden (jij, natuurlijk). Sommige voetbaljournalisten kunnen dan ook alleen maar over cijfertjes schrijven. De jongens van onze voetbalclub F.C. Perfecte Punters, denken meer als Ernst Happen: “Kein geloel, Fußball spielen.” De bal moet gewoon het doel in. En het liefst niet via een teamgenoot. En de scheids is stom. Niet te moeilijk doen.

Deze vakantie hebben we de jongens van de voetbalclub meegenomen naar het trapveldje in Zuidoost van een andere voetbalclub uit Amsterdam. Het trapveldje ligt in een betonnen gebouw en de club is vernoemd naar een Griekse god. De tegenstander kwam niet opdagen, dus ik vind dat wij hebben gewonnen. Dan maar even een kijkje nemen rond het veldje, een gebied dat ze ‘ArenA’ noemden. Er waren meer belangstellenden, dus er was zelfs een gids aanwezig die alles erover kon vertellen.

We begonnen de rondleiding in de perskamer, waar na wedstrijden de coach, de aanvoerder en de coach van de tegenpartij (gezeten op een lagere, oudere stoel) worden geïnterviewd. Dat de tegenstander constant wordt gekleineerd, werd al helemaal duidelijk in de kleedkamer. De grijze, lege ruimte met houten stoelen en te hoog hangende kledinghaakjes, moet een deprimerende indruk geven op de tegenpartij, waardoor ze psychologisch al op 1-0 achter staan. Als ze na de wedstrijd terugkomen, zijn er maar tien douches voor de elf spelers. Dit tegenover de superdeluxe kleedkamer van de thuispartij, met warme kleuren, überhaupt verwarming, leren stoeltjes en twaalf douches.

Vervolgens kregen we toch nog de mogelijkheid het veld op te lopen alsof we gingen spelen. Maar goed, de tegenstander was niet op komen dagen, dus het veld stond nog vol met attributen om het gras te verzorgen. En ze nemen dat gras wát serieus, hoor. Zij zorgen beter voor hun gras, dan dat ik voor mezelf zorg. We namen nog even helemaal bovenop de tribune plaats om de akoestiek van de ruimte te testen. Vervolgens konden we nog even kijken naar alle prijzen die ze hebben gewonnen in de loop der tijd (wat een uitslovers, zeg). En na alle meegesmokkelde chips en snoep weg te hebben gepropt, konden we weer terug naar ons heilige pleintje in Osdorp.

De voetbalclub die we hebben opgezet, is voor iedereen die zelf niet op een voetbalclub kan. Die ArenA waar we waren, wordt nu vernoemd naar een voetballer die het vroeger ook niet al te breed had. Die het moest hebben van de pleintjes in Betondorp. Die een beter leven vond in de bal, en nog beter: die bal in het doel. Of er een nieuwe Johan rondloopt bij onze voetbalclub? Laten we zeggen dat het in ieder geval tien van de beste van de 17 miljoen bondscoaches zijn.

Door: Joep Smit


Van Osdorp naar het Amsterdam Museum

Een uitstapje met kinderen is leuk, maar kan vrij stressvol zijn: vooral in het openbaar vervoer. Een uitstapje met volwassenen is veel relaxter en minstens net zo leuk. Maar waar ga je heen met mannen die beperkt Nederlands spreken? Een museum natuurlijk!

Amsterdam stikt van musea waar de mannen zelden naartoe gaan. We besloten naar het ‘Amsterdam Museum’ te gaan, waar ik als geboren Amsterdammer zelf nooit was geweest. In het museum waren de mannen erg enthousiast en al snel kwamen de telefoons tevoorschijn. De heren konden het niet laten om overal foto’s van te maken. Vermoedelijk om naar familie te sturen.

Ik verwachtte dat veel in het museum voor mij wel bekend zou zijn en ik het aan de groep zou kunnen uitleggen. Dit viel tegen en het museum bleek voor mij ook erg leerzaam. Mijn taak werd beperkt tot het voorlezen van de uitleg bij de kunstwerken en stukjes Amsterdamse geschiedenis.

Een hoogtepunt was de kleine Amsterdamse kroeg die in het museum was nagebouwd. Iedereen ging meteen zitten en voor mij was alleen nog plek achter de bar. Nu is dat voor mij wel een bekende plek en dus begon ik maar bestellingen op te nemen. Thee, thee, koffie, en toen opeens: “whiskey-cola”. Ik vond het daar nog een beetje vroeg voor. Maar ik was nu barman en geen begeleider meer, dus ik deed niet moeilijk. Helaas waren we nog altijd in een museum en niet een echte kroeg, de theekannen en whiskey flessen waren leeg.

Ook bij de Schiphol tentoonstelling hadden we enorme lol. Hier was een deel van de paspoort controle nagebouwd. Hier ging ik in staan om de papieren van de mannen te controleren. Museumtickets, ov-chipkaartjes, alles kwam voorbij behalve paspoorten. Nou vooruit dan maar. Ik was al lang blij dat ik iets kon stempelen.

Tekst: Pablo Hoes Beeld: Pablo Hoes


Nieuwjaarsdiner in Osdorp

Wanneer je op 6 januari een feestelijk diner organiseert, kun je dit geen kerstdiner meer noemen. En omdat driekoningendiner niet zo lekker van de tong rolt kreeg het de naam nieuwjaarsdiner. Gezellig samen eten om het nieuwe jaar in te luiden.

Maar voordat iedereen kon eten, moest er gekookt worden. Gewapend met vier tassen boodschappen en een ambitieuze lijst recepten gingen Joshua, ik en ons legertje kinderen aan de slag in de keuken. We hadden twee uur voordat de andere gasten kwamen. Dus we moesten ons aan een strak tijdschema houden om alles op tijd af te krijgen.

Als echte chefs stuurden Joshua en ik de kinderen aan. “Zijn de courgette pizza’s al klaar? Ze moeten nog in de oven!” ”Niet met z’n drieën in de soep roeren, ga helpen met de zalmrolletjes!”. Maar ook de kinderen wilden graag een mooi en lekker buffet neerzetten. Ze waren zo gefocust dat ze helemaal vergaten te klieren. Ze hadden er gewoon geen tijd voor.

Natuurlijk wil ik alle eer opstrijken en zeggen dat door mij alles zo soepel verliep. Maar dan zou ik staan liegen, wij kregen namelijk hulp. Voor deze hulp wil ik graag de vrijwilligsters bedanken die zo vrolijk en onvermoeid meededen in de keuken. De twee vrouwen, moeder en dochter, hadden zelfs speciale kipkruiden uit Marokko meegenomen. Kip stond op het menu en de kruiden kwamen goed van pas. Om 5 uur was alles klaar behalve één gerecht. De appelflappen zaten nog in de oven. Maar er was geen paniek, het was immers toch het toetje.

Tekst: Pablo Hoes
Beeld: Ingeborg van der Stuijt


Wijkcoördinator

VoorUit 17-18-3
Ingeborg van der Stuijt
06-30922689
ingeborg@vooruitproject.nl

Locatie

Huis van de wijk
De Aker

Noorderakerweg 2
Amsterdam

Mannencentrum Daadkr8
President Allendelaan 719
Amsterdam

Basisschool De Punt
Kwelderweg 5
Amsterdam