VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Osdorp de Punt

Rooster


Blog

EHBO-cursus voor VoorUiters

De reis van Jo-Anna, Willemijn en mij naar de EHBO-cursus duurde ellenlang. Misschien had dat ergens wel te maken met het feit dat we in onze haast om een metro te halen, precies de verkeerde in waren gestapt. Na die realisatie zijn we eruit gestommeld en kwamen we net voor de gesloten deuren te staan van de metro die ons precies op tijd bij de EHBO-cursus had gebracht.Toen we eindelijk bij het gebouw van de cursus aankwamen, overviel ons een onmiskenbaar gevoel van lichte triomf. Weer een kleine overwinning in het leven.

We belandden in een kring van een totaal willekeurige groep mensen in een helder verlichte ruimte die een mengeling van ‘school’ en ‘maatschappelijk relevant werk’ uitstraalde. De man die de cursus leidde, liet het niet na om tijdens zijn levensreddende lessen grappen te vertellen waarvan de clue ons vaak totaal ontging – sympathiek maakte het hem in ieder geval zeker. Pragmatisch was zijn devies, en hij vertelde ons de ins en outs van EHBO-basisvaardigheden.

Stabiele dwarsligging, 1-1-2 bellen, de heimlich-greep, al dit en nog meer is langsgekomen. Vaardigheden die ik zeker wilde hebben aangezien ik met zowel kinderen als met ouderen werk. Een nuttige en leuke cursus, waar ik graag nog meer van zou willen volgen. Al zie ik het toch nog niet heel snel gebeuren dat ik iemand die in een auto is flauwgevallen moet transporteren voordat de auto ontploft, maar je kan niet goed genoeg voorbereid zijn voor activiteiten als een kookclub.

Tekst: Kay Ihle


VoorUit kookt met Marley Spoon

Tja. Het tentamen waarvan ik wegfietste, de schemer en regen in, was er zo eentje geweest waarbij je na een minuut je pen neerlegt en om je heen kijkt of de rest van de studenten ook al met de handen in het haar zit van wanhoop. Daar had ik dan de helft van mijn kookclub voor gemist. Toen ik begon bij VoorUit zou ik daar niet eens zo rouwig om zijn geweest. De kookclub riep voor mij al gauw schrikbeelden op van wortels die met botte messen te wild aan stukken werden gesneden door een horde kinderen die meer lawaai produceerden dan ik voor mogelijk had gehouden. Leuk, maar één grote wanorde waar ik vermoeid van thuiskwam. Maar naderhand is de kookclub voor mij veranderd. Nog steeds is het wat chaotisch, maar door middel van bijvoorbeeld het benoemen van een van de kinderen tot chefkok, of het samen boodschappen doen met de kinderen (elke keer weer een geweldige supermarktspeurtocht), is de kookclub zowel leerzamer als leuker geworden. Vandaar dat ik echt graag bij de laatste kookclub van de periode wilde zijn. Ook omdat mijn collega Ingeborg en ik er wat speciaals van wilden maken: er zou een echte kok komen helpen, en er zou familie mogen komen eten.

Toen ik de keuken binnenliep was ik eerst vooral blij om de leuke kinderen van de kookclub tevreden bezig te zien. Maar er was iets vreemds aan de hand. Alle kinderen wist precies wat ze moesten doen, en men was bezig met meer gerechten tegelijk dan wijzelf ooit hadden durven proberen. Kortom: de kookclub liep gewoon op rolletjes. Toen ik vroeg aan een van de kinderen wat er nog gedaan moest worden, kreeg ik tot mijn stomme verbazing te horen dat ze al bijna klaar waren.

De kokkin die was komen helpen stapte op me af en stelde zich met brede glimlach voor, ‘Amanda’, duidelijk Amerikaans uitgesproken (ze spreekt wat gebrekkig Nederlands maar de kinderen begrepen prima wat ze allemaal bedoelde). In de keuken was nog een onbekend gezicht: er stond een vader in een pan te roeren, hij was komen helpen met koken. Al snel voegde een aantal moeders zich bij het uiteenlopende gezelschap van Amerikaanse kokkin, studenten, vader en buurtkinderen. Ook zij wilden zich al snel nuttig maken en begonnen spontaan af te wassen.

Na het koken schoven we met z’n allen aan tafel. We hebben heerlijk gegeten. Aan tafel was het druk en gezellig zoals ik van de kookclubs gewend was, maar dit keer met een paar erg gezellige ouders erbij. Aan het einde was het tijd om afscheid te nemen. Het kwam misschien niet helemaal over in het toespraakje wat Ingeborg en ik improviseerden. Maar ik heb heel erg genoten afgelopen kookperiode. Het was supergezellig – ondanks de bende in de keuken – met de bende leuke kinderen.

De chef die meekwam helpen werkt voor Marley Spoon. De maaltijdboxservice waarmee VoorUit het afgelopen jaar samenwerkte. De gerechten die tijdens de kookclub gemaakt werden kwamen uit de maaltijdboxen van Marley Spoon en de buurtbewoners hebben zelf de recepten hiervoor aangeleverd. We kijken terug op een goede samenwerking met Marley Spoon.

Tekst: Kay Ihle en Jamiro Landa


Het Osdorp Schoonfeest in de Punt

Na vele weken wachten en smachten is het legendarische springkussen weer teruggekeerd naar Osdorp de Punt. Maar dit gebeurde natuurlijk niet zomaar. De kinderen hebben eerst door de wijk heen afval moeten verzamelen. Het was immers een schoonfeest! Met een groep van wel meer dan 30 kinderen, gewapend met vuilniszakken en een heleboel afvalgrijpers, zijn we op avontuur gegaan door de wijk. Een blikje hier, een papiertje daar, niets kon ontsnappen aan de kinderen.

Tussendoor hebben we nog een paar leuke quizvragen gedaan. Wisten jullie dat het meer dan 50 jaar kost voordat een frisdrankblikje is verteerd? Stel, de kinderen doen over 50 jaar de speurtocht met hun kleinkinderen, dan zou hetzelfde blikje er nog steeds kunnen liggen! Dit maakte veel indruk op de kinderen.

Toen we terugkwamen bij het buurthuis lagen er voor ons niet alleen veel gezonde snacks klaar, maar konden de kinderen ook geschminkt worden of henna op hun handen laten zetten. En natuurlijk was het springkussen zich ook al aan het opblazen.

Uiteindelijk hadden we dus een prachtige middag met een heleboel versierde gezichten en handen en veel kinderen die op hun sokken door de buurt renden, omdat ze zo weer in het springkussen mochten.

Tekst: Willemijn Born


Flatpretters ontmoeten wijkagente

Vorige week nodigden de kinderen van flatpret de wijkagente van Osdorp de Punt uit: Andrea Prins. De flatpretters waren de weken ervoor al aan de slag gegaan in de wijk. Ze hadden veel goede en mooie dingen gezien zoals: mooie tuintjes, vriendelijke mensen, fietsers met beide lichten aan, nette straten en het buurthuis natuurlijk! Maar daarnaast zagen zo ook dingen die minder goed liepen zoals: slordige of overwoekerde tuintjes, vuilniszakken naast de containers, afval op straat, kapotte hekjes en fout geparkeerde auto’s.

Nu zaten de kinderen boordevol vragen over al deze zaken die in de wijk spelen. Vorige week konden ze dan eindelijk in gesprek met de wijkagente. Er zijn regelmatig nogal wat situaties met politie in Osdorp de Punt en de kinderen zaten dus vol vragen waarop ze eindelijk een antwoord kregen. Het was dan ook moeilijk om afscheid te nemen. Als bedankje maakte ze mooie tekeningen voor de wijkagente. Nu zijn de flatpretters helemaal op de hoogte van alle ontwikkelingen in de wijk en weten dat ze de wijkagente een strenge, maar hartstikke lieve vrouw is die dag en nacht voor iedereen bereikbaar is!


Team Osdorp de Punt bezoekt moskee

Ik werk al meer dan twee maanden bij VoorUit, en het is leuker dan ik me had kunnen voorstellen. Ik heb van alles gedaan waar ik anders nooit aan was begonnen. Praten met ouderen over de verschillen tussen Ciske de rat uit 1955 en de moderne versie uit 1984 is daar maar één voorbeeld van. Ik kan daar sinds kort een nieuwe, mooie gebeurtenis aan toevoegen: een rondleiding in de plaatselijke moskee!

Om tien uur ‘s ochtends stonden we met het team voor de deur van het moderne gebouw van de Arrabitha Al-Islamia Moskee. De deur zag er behoorlijk dicht uit, en eigenlijk ook helemaal niet echt als een hoofdingang. Na een moment van twijfel duwden we de deur maar open, en stapten naar binnen.

In de lichte gang met dakraam viel de grote houten schoenenkast op die nu grotendeels leeg was, maar op een drukke vrijdagmiddag vast helemaal vol zou staan. Na een eerste woord van welkom gingen we in een kring zitten met drie vriendelijk ogende mannen (waarvan er één een ontegenzeggelijk indrukwekkende baard had) en stelden ons aan elkaar voor.

Het geroezemoes van de Arabische lessen achter enkele deuren en het in en uitlopen van mensen deden me ergens wel aan de gemoedelijkheid van een basisschool denken. Onder deze geluiden was het eerste wat de mannen ons zeiden dat een moskee eigenlijk helemaal niet iets geks of bijzonders is. Ook drukten ze ons op het hart dat de Arrabitha Al-Islamia Moskee dan wel een gebedshuis van de Islam is, maar dat iedereen er van harte welkom is om binnen te stappen, met uitzondering van de gebedsruimte. Een vierde man ging rond met een dienblad met thee, en wij kregen de gelegenheid om te vragen wat we wilden weten.

Terwijl ik bezig was met me verbazen over hoe mierzoet de thee was, bespraken we talloze onderwerpen. Dat iedereen welkom is kwam vaak terug. Verder vertelden de mannen dat mensen bij de moskee komen vanwege allemaal verschillende redenen: vragen over hun leven, behoefte aan rust en natuurlijk om te bidden. De digiborden voor de lessen Arabisch kwamen aan bod, net als de aparte ruimte voor vrouwen in de moskee. De moskee neemt een centrale plek in de wijk in en verbindt mensen. Iemand die problemen heeft, proberen de mensen van de moskee zo veel mogelijk te ondersteunen. Cool vond ik om te horen dat de moskee vrijwel geheel op basis van vrijwilligers draait.

Maar toen iemand van ons vroeg of de mannen al eens naar Mekka waren geweest veranderde de toon van het gesprek. Hun ogen lichtten op en toen ze er enthousiast over vertelden leken ze nog steeds betoverd door een gevoel wat ik als atheïstisch opgevoede student misschien wel nooit zal ervaren.

Ondanks dat we dachten te hebben begrepen dat de gebedsruimte een plek voor alleen moslims was, mochten we er best een kijkje nemen. Hoge ramen verlichten er de tapijten die de hele vloer bedekken, met lijnpatronen erop waardoor je kan zien waar je kan staan als je gaat bidden. Langs de wand staan rijen en rijen van Korans, en in het midden van de zaal een klok met de vijf gebedstijden erop. Eén van onze rondleiders las ons een stukje uit de Koran voor in het Arabisch, en het klonk prachtig.

Ik denk nu terug aan wat de mannen aan het begin van ons bezoek aan de moskee zeiden: dat het echt niet zo’n uitzonderlijke plek is. Gek is het misschien niet. Maar bijzonder is het zonder twijfel.

Tekst: Kay Ihle


Wijkcoördinator

VoorUit 17-18-3
Ingeborg van der Stuijt
06-30922689
ingeborg@vooruitproject.nl

Locatie

VoorUit Buurthuis
Overhaalstraat 56
Amsterdam

Huis van de wijk
De Aker

Noorderakerweg 2
Amsterdam

Mannencentrum Daadkr8
President Allendelaan 719
Amsterdam

Basisschool De Punt
Kwelderweg 5
Amsterdam