VoorUit

Contact

06-13465006
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Osdorp de Punt

Rooster


Blog

Conversatieles in Osdorp de Punt

Elke vrijdagochtend geven wij in het Huis van de Wijk de Aker een conversatieles aan een groepje vrouwen, en elke vrijdagochtend zie ik een paar bekende gezichten en een paar nieuwe. We beginnen elke conversatieles met een persoonlijk rondje om elkaar beter te leren kennen, en zo hoor ik elke conversatieles nieuwe, mooie en bijzondere verhalen.

Sommige vrouwen vertellen waarom ze naar Nederland zijn gekomen. Ze vertellen over hun familie die nog in Bosnië woont. Ze vertellen over het huis waar ze in opgegroeid zijn in Eritrea, of wat er gebeurd is met hun broers en zussen. Ze beschrijven hoe de zandheuvels in Marokko zich oneindig uitstrekten, of hoe de oorlog in Bosnië telkens weer aan de deur kwam kloppen. Sommige vrouwen vertellen over hun leven in Nederland. Hoelang ze er al zijn. Hoeveel kinderen ze hebben, en wat die allemaal aan het doen zijn. Sommige vrouwen hebben kinderen in Zweden en Duitsland, andere vrouwen moeten hun kinderen nog door de basisschool heen krijgen. Sommige vrouwen hebben geen kinderen en praten over hoe ze hun man ontmoet hebben, hoe hun huizen eruit zien en hoe ze hun toekomst voor zich zien.

Het is iets heel kleins om een conversatieles te geven aan een klein groepje onbekende vrouwen uit een of andere wijk in Amsterdam. En de verhalen die deze vrouwen te vertellen hebben zijn ook maar gewoon verhalen van mensen, net zoals ik er eentje heb, of jij. Maar het is juist iets heel moois om deze kleine groep vrouwen te leren kennen. Hun verhalen te horen, en ze misschien te kunnen helpen hun verhalen aan meer mensen te kunnen vertellen. Het is iets heel bijzonders om een groep vrouwen die elkaar nog nooit ontmoet hebben en slechts één keer per week een paar uurtjes samen een taalles volgen, zo te zien groeien. Zowel individueel als met elkaar.

We hopen deze groep vrouwen te helpen met de Nederlandse taal. Om te zien hoe dat lukt is een ontzettend voldoening gevende gebeurtenis. Maar behalve dat, is het een ontzettend privilege om deze vrouwen te leren kennen en te horen wat hun dromen zijn, hun ambities en wat ze hebben meegemaakt. Dat maakt deze conversatieles aan een klein groepje onbekende vrouwen in een of andere wijk in Amsterdam toch behoorlijk bijzonder.

Tekst: Mahaar Fattal

 


Osdorpse mannen leren van journaal

Of je nou zes maanden in Nederland woont of al 30 jaar, voor sommigen blijft Nederlands een lastige taal. Daarom geven Joep en ik Nederlandse les bij mannencentrum Daadkracht. Het is voor ons een uitdaging om een les te verzorgen die leuk en leerzaam is voor mannen die zoveel verschillen in hun ervaring met de Nederlandse taal. Elk van onze lessen bevat de essentiële onderdelen lezen, schrijven, luisteren en spreken. Op deze manier hebben we voor alle niveaus wat te bieden.

Wij beginnen onze les altijd met een stukje actualiteit, in de vorm van NOS in 60 seconden. Omdat het heel snel gaat spelen we het fragment in korte stukjes af. We nemen hier rustig onze tijd voor zodat iedereen het kan begrijpen. In elke uitzending is er wel iets waar de mannen een mening over hebben. Wanneer één van de mannen zijn mening geeft vragen wij altijd waarom hij dat vindt. Zo brengen we gesprekken op gang waarin de mannen kunnen oefenen met hun Nederlands.

Er zijn altijd fragmenten in het journaal die moeilijk te begrijpen zijn, ook als we er langzaam doorheen gaan. Dat komt dan doordat er moeilijke woorden in voorkomen. De moeilijke worden schrijf ik op het bord zodat de mannen deze in hun schrift kunnen overnemen. Na het filmpje besteden we nog wat extra aandacht aan deze woorden, zodat het dan echt voor iedereen duidelijk is. Zo leren de mannen niet alleen Nederlands, maar weten ze ook wat er in de wereld gebeurt.

Tekst: Pablo Hoes


Kay bezoekt bonte bewonersavond

Toen ik nog in een klein dorpje woonde wist ik wel dat er besluiten werden gemaakt door de gemeente in een officieel uitziend gebouw. Maar nog nooit was het in me opgekomen dat ik mee zou kunnen beslissen. Ik was dan ook geïnteresseerd toen op een teamvergadering de bewonersavond van Osdorp de Punt werd genoemd: we vonden het een goed idee om met een paar teamleden VoorUit te vertegenwoordigen.

Het leek het me heel interessant om er naartoe te gaan en meer te horen over wat er allemaal speelt in de wijk waar ik me na een paar weken steeds meer thuis begin te voelen. De ruimte van het Huis van de Wijk die ik binnenstapte, zat vol met mensen van zeker drie generaties en talloze culturele achtergronden. Er waren verschillende gastsprekers die vertelden over wat ze doen om de wijk een fijnere plek te maken: zorgen dat sport voor iedereen toegankelijk is bijvoorbeeld, en dat er naar klachten wordt geluisterd.

Soms gaat het er stevig aan toe, op deze bewonersavond wilden sommige bewoners absoluut hun hart even luchten. Andere mensen waren heel actief en hadden veel te zeggen, al dan niet op de dingen die door de gastsprekers werden gezegd; de meesten waren vooral aan het luisteren.

Onderwerp na onderwerp werd besproken, van geluidsoverlast en vergunningen tot het bouwplan van een mogelijk afwateringssysteem. Verder heb ik ontdekt dat je met sommige besluiten van de gemeente makkelijk mee kan praten, en dat er ook dingen zijn waarop je juist best moeilijk invloed kan hebben.

Maar vooral heb ik geleerd dat: de wijkagent heel gezellig is – als ik haar tegenkom zal ik zeker even een praatje maken -; dat er allemaal mensen zijn die zich inzetten voor mijn wijk; en ten slotte dat ik in een heel diverse buurt woon waar vele leuke, bijzondere en interessante mensen wonen. Ik heb de mening van mensen gehoord die ik zonder VoorUit vast nooit had gehoord, ik heb meer geleerd over afwatering dan me lief is en ik heb een interessante avond gehad!

Tekst: Kay Ihle


Integratiediner brengt Osdorp de Punt samen

Een paar weken geleden hoorden we nog dat het een kleine bedoening zou worden, of dat het misschien wel helemaal niet door zou gaan. Maar afgelopen donderdag was het dan toch zo ver: in het Huis van de Wijk de Aker vond dan toch het integratiediner plaats. Ik hoor je denken: Integratiediner? Leer je dan mensen over Nederlands eten en Nederlandse tafelmanieren?

Nee, want dat is niet wat integratie is. Integratie is juist open staan en leren van andere culturen. En dat was precies wat er bij dit etentje gebeurde: verschillende mensen namen een gerecht uit hun eigen cultuur mee zodat iedereen kon proeven aan en meegenieten van elkaars culturen. Het resultaat: lange tafels met kommen met salade en Syrisch brood, borden met kousenband en Surinaamse kip, schalen met een Joodse ovenschotel van appels en abrikoos en nog veel meer.

Iedereen, en vooral de kinderen, stond hoorbaar te trappelen om zich te storten op de prachtige gerechten. Maar na het opscheppen verstomde het lawaai, en hoorde je enkel nog een geluidloos genieten. Alles viel in de smaak; van de zelfgemaakt hummus tot de aardappelkroketjes, van de salades tot de Surinaamse kip.

Deze stilte hield stand tot het toetje: Nederlandse pannenkoeken met fruit en slagroom. De stilte van genot maakte plaats voor een gekakel van enthousiasme.
Onder het genot van een, twee (soms wel vijf pannenkoeken) werd nog even bijgekletst, voordat er gezamenlijk werd opgeruimd en de avond ten einde was.
Ik liep naar huis met een voldaan gevoel. Eens te meer had ik ontdekt dat Nederland niet meer bestaat uit hutspot, pannenkoeken en boerenkool, maar ook uit kousenband, hummus en Syrisch brood. Eens te meer werd mij duidelijk dat ook wij Nederlanders op bepaalde punten maar eens wat meer moeten gaan integreren.

Tekst: Joshua de Roos


Festafval in Osdorp de Punt

De zomer is voorbij. De vakantie zit er alweer bijna een maand op. Hoewel, voor mij niet. Ik heb de hele vakantie gewerkt. Werken, arbeid, stage, ploeteren, sjouwen, zweten, koffie drinken, meer zweten. Op een kantoor achter een computer, maar hé, details. Ik kan niet zeggen dat ik me niet heb vermaakt op de redactie van de Speld de afgelopen drie maanden. Ben ik door alleen maar onzin te schrijven en te lezen de touch met de realiteit kwijtgeraakt? Waarschijnlijk. Hebben de strenge regels van satire me van m’n woordgrappenaddictie afgeholpen? Haha, nee. (Zie de titel, kom ik zo op terug, beloofd.)

Door de stage ben ik dus ook niet uit Amsterdam weggeweest deze zomer. Dan kan een flatje, drie hoog achter in Osdorp, zonder team- of huisgenoten, best eenzaam zijn. Gaat dit een zieligheidsblog worden? Nee, joh. Ik ben allang blij dat het nieuwe team er is, inclusief huisgenoot. En hoekbank. En uiteraard een nieuw seizoen VoorUit. Hoe kun je die beter aftrappen dan met een buurtfeest? Een festafval! (Heuj, heb je hem!) Een festival, dus, waar we met de kinderen uit de buurt de wijk schoon gingen prikken. De opkomst was groot, dat was tof. Herenigd met alle kinderen die we een zomer lang hebben moeten missen, trokken we ten strijde om het rondzwervend vuil in de buurt aan te pakken.

Maar het echte hoogtepunt kwam bij terugkomst bij het buurthuis. Het was groot en het was luchtig: het was een springkussen. Ja, dan ga ik mezelf niet inhouden, hoor. Na zo’n vakantie hard werken is het fijn om je dan weer helemaal kind te voelen op een springkussen. Met zo’n dramatische verwijzing naar de eerste alinea in de laatste alinea, weet je dat je ready bent voor een nieuw buurthuisseizoen. Of dat je juist nog niet alle onzin uit je systeem hebt, dat kan natuurlijk ook. Laat ik gepast afsluiten met de nu al legendarische woorden die ik sprak toen ik bij het buurtfeest voor het eerst van m’n leven een kind schminkte: “Ik probeer wel wat en misschien wordt het een dalmatiër.”

Tekst: Joep Smit
Foto: Thijs Paanakker


Wijkcoördinator

VoorUit 17-18-3
Ingeborg van der Stuijt
06-30922689
ingeborg@vooruitproject.nl

Locatie

VoorUit Buurthuis
Overhaalstraat 56
Amsterdam

Huis van de wijk
De Aker

Noorderakerweg 2
Amsterdam

Mannencentrum Daadkr8
President Allendelaan 719
Amsterdam

Basisschool De Punt
Kwelderweg 5
Amsterdam