VoorUit

Contact

0651055937
info@vooruitproject.nl

Nieuwsbrief

Slotervaart

Rooster

  • MAANDAG
  • 12.00-14.00 Taalles voor Mannen Huis van de Wijk
  • 15.30-17.00 Fietsjes met Herman Kinderen Piet Mondriaanplein
  • DINSDAG
  • 16.00-17.30 Voetbalclub Vanaf 8 jaar Complex 13
  • WOENSDAG
  • 16.00-18.00 Wijkverbeteraars Vanaf 5 jaar Buurthuis VoorUit
  • DONDERDAG
  • 9.30-11.00 Taalles voor Vrouwen Buurthuis VoorUit
  • 16.00-18.00 Hip voor nop Vanaf 8 jaar Buurthuis VoorUit
  • VRIJDAG
  • 9.30-11.00 Computerles Volwassenen Huis van de Wijk

Blog

Dure diamanten en arme aardappeleters

Ter afsluiting van het jaar, hebben we met de vrouwen van de taalles een uitstapje gemaakt naar het Van Gogh- en het Diamant museum.

Rondom het thema KUNST zijn we met de vrouwen op onderzoek gegaan. Op de computer hebben we bekeken welke musea zich allemaal in Amsterdam bevinden en welke we graag zouden willen bezoeken. De favoriet was duidelijk: het Diamantmuseum.

Toen begon de echte voorbereiding. We hebben verschillende taallessen gehad om de vrouwen voor te bereiden op het avontuur. We spraken over Van Gogh en zijn schilderkunst. Wat de vrouwen vooral fascinerend vonden was dat hij blijkbaar veel ruzie leek te hebben met iedereen in zijn omgeving. Daarnaast hebben we de aardappeleters uitgebreid geanalyseerd en de vrouwen kwamen tot de conclusie dat de boeren op het schilderij helemaal niet zo arm konden zijn want ze hadden een lamp en dronken koffie, wat twee kenmerken van welvarendheid zijn.

Ook over de diamanten hebben we veel informatie verzameld. Waar de edelstenen vandaan komen, wat voor kleuren en vormen ze hebben, en hoe het kan dat ze zo duur zijn. Met al deze informatie gingen we met metro en tram richting centrum.

De reis was al een heel avontuur aangezien sommige vrouwen nog nooit het Vondelpark hadden gezien of op een roltrap hadden gestaan. Nadat we etalages met bijzondere kleding gepasseerd zijn kwamen we eindelijk bij het Van Gogh museum. Daar hebben we veel van zijn werk gezien. We zijn er achter gekomen dat zijn meeste zelfportretten met strohoed zijn en dat de kleuren van zijn schilderijen verschillen door de jaren heen. Ook hebben we de aardappeleters in het echt gezien. De vrouwen herkende het schilderij meteen aan de donkere kleuren en de koffie.

Na een picknick in het park was het de beurt aan het Diamantmuseum. De eerste informatie over de herkomst van de ruwe stenen werd redelijk snel voorbij gelopen opzoek naar glinsterende sieraden. Met veel “oh” en “ahh” werden tiara’s, kettingen en ringen bewonderd. Ook hoofdtooien en een tennisracket belegd met diamanten werden met enthousiasme bekeken.

Na een dag van veel lopen en veel indrukken vertrokken we moe en tevreden naar het buurthuis. Het was een leerzame en vooral leuke afsluiting van de taalles.

Tekst: Nanda
Beeld: Surya


Body Bounz: salto’s, handstands en backdrops

VoorUit gaat samenwerken met Bounz! Lekker bewegen is goed voor de gezondheid en ontwikkeling. Bij Bounz zijn er zalen vol trampolines waar je naar hartenlust trampoline kan springen. En dat is nog niet zo makkelijk als je denkt. Een beetje springen is leuk, maar het is nog veel toffer als je allemaal gave trucjes kan. De oplossing? Bounz en VoorUit bieden samen een vierweekse cursus ‘Body Bounz’ aan, waarbij kinderen vette trucs oefenen. Geert heeft samen met de kinderen uit de wijk Slotervaart al een bezoekje gebracht aan Bounz.

“Op een zeer zomerse zaterdagmiddag hebben we met een groep van veertien kinderen een bezoek gebracht aan trampolineparadijs Bounz. Een uur lang hebben we ons helemaal kunnen uitleven op maar liefst 33 trampolines. En alle trucs zijn voorbijgekomen; salto’s, handstands, backdrops en nog veel meer vette moves waarvan ik niet eens wist dat ze mogelijk waren.

Gelukkig zorgden de mensen van Bounz voor genoeg water, want wat was het warm daarbinnen! Na een uur trampolinespringen was iedereen helemaal uitgeput. We kunnen terugkijken op een geslaagde afsluiting van de meivakantie!”
Tekst: Geert van der Sluis


Barbecueën met de mannen

Slotervaart kent al drie jaar een mannentaalles met een vaste groep mannen. Dit jaar is het buurthuis opengesteld voor een aparte mannen-praatgroep. We vonden het tijd om eens beter kennis met elkaar te maken.

Bij zo’n feest horen natuurlijk kilo’s vlees – kip en gehakt. Mohamed was verantwoordelijk voor de boodschappen – ‘maar geen varken he, en ook geen alcohol, want we zijn toch een beetje moslim’. Uiteraard, zeiden wij, als onze vegetariërs ook maar iets te eten krijgen.. Zo zorgden de mannen ook voor wat salades, al konden ze moeilijk begrepen waarom je geen vlees zou eten. ‘De dames willen natuurlijk dun blijven, daarom eten ze geen vlees’. En: ‘kijk mijn buik, ik ben ook vegetarisch!’ De vegetarische couscous van Surya en het feta-spinazie bladerdeeg van Nanda vonden aan het einde van de avond toch gretig aftrek bij de mannen.

Met drie barbecues aangesloten op 1 stopcontact was het maar goed dat we een expert uit de bouw in ons midden hadden. ‘Ze kunnen niet allemaal op 1 groep’, legde hij uit. ‘Aha’, zei Levente, ‘Anders zegt ie BAM!’. ‘Nee’, zei de man, ‘dat was mijn werk!’ Na het nodige stoelendansen rond de verschillende stopcontacten bleven de lichten branden; we waren weer meester over de natuur.

Alhoewel, de enige die de titel meester over, of liever, van de natuur verdient is natuurlijk Achmed, alias Natuur. Met zijn eindeloze verhalen over wandelingen in de bossen, fluitende vogeltjes en de heilzame werking van de Sahara-zon weet hij ieders hart te veroveren. Daarnaast is er niemand die beter weet uit te drukken wat ‘gezelligheid’ is, lofzangen die ik slechts bij benadering kan reproduceren: ‘gezellig samen eten, mooi, warm, echt lekker, dan maak ik thee, echt goeie, alle mensen blij, samen praten, is belangrijk!’ Tot ons verdriet hadden we Achmed echter al enkele maanden niet gezien bij de taalles. ‘Ja, natuur he’, verzuchtten de mannen. Vanavond was zijn eerste keer in het nieuwe buurthuis: ‘aah, mooi he. is groot, kan uit raampje kijken naar de mensen, met keuken, gezellig samen eten, goed!’

En gezellig gegeten werd er. Het buurthuis werd gevuld, ook lang na het eten op was, met een vrolijke, goedlachse kakofonie. Bijzondere verhalen werden uitgewisseld, over de migratiegeschiedenis en de ontvangst in Nederland bijvoorbeeld, en er was verbroedering over de angst voor baarden van het veiligheidsapparaat: zowel oud-VoorUiter Rutger als trouwe taalles-bezoeker Abdeslem konden zich hier lachend over beklagen.

Parijs stond ieder natuurlijk nog helder op het netvlies, en hoewel het geen onderwerp van gesprek zou hoeven zijn, kwam het vanzelf naar boven. Het bijzondere was de manier waarop: op een heel luchtige manier, vanuit enkele van de mannen. Zo merkte iemand op toen ik een foto maakte: ‘hee, morgen in de krant, IS gevonden!’. Het vertrouwen en respect dat impliciet sprak uit onze samenkomst werd zo nog eens extra bekrachtigd tegen het polariserende publieke debat dat ons uit elkaar zou kunnen drijven: Ja, jullie zijn moslim, en ja, wij niet-moslims zouden met kwade wil met een foto naar de krant kunnen stappen, om het zoveelste islamofobische artikel te schrijven. Alle reden dus om niet op de foto te willen. Maar nee, hier konden fotos worden gemaakt. In het buurthuis niet de angst van de kranten, maar de lach van wederzijds vertrouwen.

Tekst en beeld: Vincent Sparreboom


Een terugblik op vier jaar VoorUit

“O, dus u bent de baas van de meesters en juffen?” vroeg een meisje mij eens. “Nou, ja, ehm… ik ben eigenlijk meer de juf die alles een beetje regelt”, antwoordde ik. Baas, dat klonk mij wat vreemd in de oren. Zo heb ik mijzelf als coördinator nooit gezien. Ik zag mijzelf meer als eindverantwoordelijke, contactpersoon van partners, coach van de studenten, onderdeel van de leiding, maar ook onderdeel van mijn eigen studententeam Slotermeer-Oost. Een teamlid met twee petten op; enerzijds leidde ik de vergaderingen en stelde ik roosters op, anderzijds stond ik met de andere studenten in het buurthuis activiteiten te draaien.

Het begon allemaal vier jaar geleden in Slotervaart. Ik startte daar als negentienjarige aan het avontuur ‘VoorUit’. Pizzabakken op straat, knutselspullen kopen bij de Action (die winkel heeft echt alles!), speurtochten uitzetten voor landenclub en uiteraard de meidenclub – een club die ik twee jaar lang heb mogen draaien. Ik vond al snel mijn draai en leerde veel; van mijn buurtgenoten, mede-studenten en van de kinderen.

Na twee jaar wilde ik meer: coördinator worden. Ik draaide met vertrouwen mijn activiteiten en ik was benieuwd naar de taken als eindverantwoordelijke. Als coördinator bepaal je samen met het team de koers en leer je vanuit andere perspectieven naar de wijk kijken. In Slotervaart was er helaas geen plek. Ik ging naar Slotermeer en daar heb ik nooit spijt van gehad. De twee wijken liggen op nog geen vijf minuten fietsen van elkaar, maar is ieder uniek. Daar heb ik op leren inspelen.

De ervaringen die ik in Slotervaart had opgedaan, kon ik meenemen naar mijn team en de VoorUiters die eerder in Slotermeer zaten dan ik, konden op hun beurt mij weer wegwijs maken. En zo is het gekomen dat ik twee jaar met plezier in Slotermeer coördinator heb mogen zijn. VoorUit zal ik nu verlaten, maar als het aan mij ligt, blijf ik nog lang bewoonster van Nieuw-West!

Tekst: Stefania Maginzali


Regenachtig toernooi eindigt in penaltydrama

“Vooruit voetballen!” hoorde ik mijzelf schreeuwen toen de Reimerswaalbuurt achterstond in de finale. Het mocht niet baten. De finale voor groep 7 en 8 werd gewonnen door het goed spelende Slotermeer-Oost.

Dit betekende echter nog niet het einde van het VoorUit voetbaltoernooi 2015. Bij groep 5 en 6, op het veld naast ons, moesten penalty’s de beslissing brengen. Deze werden na een zinderende strijd gewonnen door het team uit Laan van Spartaan.

Dit jaar werd ook de FairPlay prijs uitgedeeld. De wederom fantastische scheidsrechters van Damsko Football hadden de teams punten gegeven voor het FairPlay klassement. Het team van VoorUit de Kolenkitbuurt groep 5 en 6 kwam als winnaar uit de bus. Omdat FairPlay naast winnen natuurlijk erg belangrijk is werd de prijs juichend in ontvangst genomen.

Het was ook juist deze mix van winnen en FairPlay die het toernooi zo leuk maakte. De sfeer was echter nooit zo goed geweest als familie en vrienden niet in grote getallen waren gekomen. Juichend, de regen trotserend en zichtbaar genietend stonden ouders naar hun kinderen te kijken.

Dit alles maakte het voetbaltoernooi voor mij tot een onvergetelijke dag vol spanning, sensatie en gezelligheid.

Tekst: Rutger Veltman, Beeld: Thijs Paanakker, Vincent Sparreboom


Wijkcoördinator

VoorUit 17-18-6
Danaé Middelkoop
06-38016447
danae@vooruitproject.nl

Locatie

VoorUit Buurthuis
Jan Evertsenstraat 335
Amsterdam

Huis van de Wijk Slotervaart Noord, de Buurtzaak
Chris Lebeaustraat 4
Amsterdam

Complex 13
Charles Leickertstraat
Amsterdam