Tag: Ontmoeting (pagina 1 van 5)

Het verhaal van de verliezers

Voetbal! En nee, we hebben het hier niet over de Ajax vs. Manchester finale. Of over Feyenoord vs. Heracles. Het gaat hier om de grootste wedstrijd van het jaar, het VoorUit Voetbaltoernooi, waarin alle 8-12 jarige profvoetballers van Amsterdam samenkomen.

Ook Osdorp de Punt had dit jaar weer het privilege om mee te doen. Met de gebundelde wervings- en coachtalenten van Pablo, Joep en ik hadden we dan ook in mei een goed lopende voetbalclub met elke week een opkomst van 15-20 kids. Verblind door het enthousiasme van de deze jongens en de grote opkomst, hadden wij dan ook opgegeven dat wij met tenminste 10-12 kids, van groep 7-8 naar het toernooi zouden komen. De jongens waren wel iets jonger, maar die oudere categorie had grotere teams, dus dat leek ons (lees:mij) beter. Zeker zouden wij dit jaar niet weer het team zijn dat met maar vier spelers op kwam dagen.

Maar hoogmoed komt voor de val.

Op de dag des Oordeels, kwamen er dan ook maar vijf kinderen opdagen. Wij hebben nog geprobeerd om de ander jongens uit hun huizen te sleuren, maar zonder succes. Dus toen ging Osdorp de Punt dit jaar weer, te laat, met een te klein team naar het voetbaltoernooi. Geschiedenis herhaalt zichzelf, zeggen mensen altijd, maar, net zoals elke generatie, dacht ik dat wij beter waren dan de vorige.

Toch zat bij de harde kern van onze voetbalclub de moed er goed in. Dit werd er in onze eerste wedstrijd, tegen de Kolenkit buurt, er flink uitgeslagen. We zouden 5×5 spelen, prima, behalve dat een verkeerde telling ervoor zorgde dat het de halve wedstrijd 6×5 was. De eerste wedstrijd hebben wij niet alleen dik verloren, maar hebben ook gelijk al een groot deel van de jongens hun optimisme weggenomen. De wedstrijd was gewelddadig en wij speelden ook niet goed. Maar dit waren de kampioenen van vorig jaar, en de rest werd makkelijker, toch?

Maar na nog een 7-0, en een 5-1, en een 9-1, zaten we er flink doorheen. Het was gewoon sneu. Niet omdat de jongens slecht speelden, of niet hun best deden, maar ze waren gewoon te klein. Naim, een van onze besten spitsen, kan pittig hard rennen, maar hij is 9, misschien 1.20 lang en weegt net 20 kilo. Hij kan alles geven wat hij heeft, maar hij kan gewoon niet sneller rennen dan een groep 8-er van drie a vier koppen groter. Ayoub, Naïl, Chakir en Arda hebben alles gegeven, maar het was gewoon niet genoeg En ik geef het toe, ons team was ook niet zo geneigd tot het passen van de bal, maar dat alleen kon ons dikke verlies niet volledig verklaren. Wij hebben zelfs de jongens aangeboden om gewoon op te geven en in de speeltuin te gaan spelen. Maar nee, ze wouden allemaal, stuk voor stuk, door tot het einde. Ook al zagen ze de bekerkans niet zo reëel meer in. Dus hebben wij als coaches alleen nog maar af en toe geroepen “HET GAAT NIET OM DE WINST, MAAR OM HET PLEZIER”, hebben we de jongens hun strategie en posities laten bepalen (ga allemaal maar lekker in de spits joh, we kunnen toch niet dikker verliezen), en heeft Joep zelfs een wedstrijdje gekeept.

En toen zijn we, na ons dikke verlies omarmd te hebben, lekker in de speeltuin gaan spelen. Het blijven namelijk gewoon kinderen, en als je ze een ijsje geeft en de kans om de meesters en juf keihard in te maken bij een potje voetbal, komt het altijd wel goed. En alle andere jongens moeten bij de volgende voetbalclub extra veel push-ups doen.

Ochtend tussen de ratten

In Slotervaart leven veel ratten op straat. Vooral ’s avonds zijn ze rijkelijk te aanschouwen in hun zoektocht naar eten. Ondanks dat ik ratten heel schattige beestjes vind, is hun Slotervaartse verblijf niet erg hygiënisch. Ratten kunnen voor mensen gevaarlijke ziekten bij zich dragen die de nieren zelfs kunnen doen uitvallen. Achter hun schattige verschijning schuilt dus veel ellende. Om de rattenproblematiek tegen te gaan zullen de buurtbewoners moeten samenwerken. Daarom organiseerden we een heuse ‘rattenochtend’ op basisschool El Kadisia.

Onder het genot van koffie en koekjes kwamen we bijeen met de basisschoolouders en bespraken de aanwezigheid van de ratten. De meesten was dit fenomeen al opgevallen. We gingen in op de oorzaken van het probleem: eten op straat. Veel mensen voeren met goede bedoelingen vogels en eendjes, maar dat ook ratten hierop af komen weten veel mensen niet. Een andere oorzaak dat de ratten het zo fijn hebben in de wijk is dat veel vuilnis naast de vuilcontainers wordt geplaatst. De ratten kunnen op deze manier gemakkelijk bij de etensresten in de zakken. Ratten komen af op eten, zo luidt de regel.

We vertoonden een filmpje van de gemeente Amsterdam waarin de gevolgen van de ratten duidelijk werden. Dat ratten onhygiënisch zijn wisten mensen wel. Wat velen niet wisten is dat ratten naast ziektes ook kunnen zorgen voor verzakkingen, kortsluiting en zelfs remkabels van auto’s kunnen doorknagen. We hebben de ouders, naar mijn idee, kunnen bewegen hun gedrag aan te passen en anderen aan te spreken wanneer ze eten op straat gooien. Er kwamen zelfs al ideeën van de ouders om de ratten tegen te gaan.

Ik vond het mooi om te zien hoe we mensen met onze korte informatieochtend konden informeren over de rattenproblematiek en hen konden bewegen mee te denken in oplossingen. Zelf heb ik een idee voor een kookclub waarin we koken met eten dat normaal weg wordt gegooid. Zo kun je croutons maken van oud brood en bouillon trekken van groenteschillen. In hoeverre deze ochtend invloed zal hebben zullen we wel merken aan de al dan niet blijvende aanwezigheid van onze schattige maar gevaarlijke vriend.

Ook benieuwd naar het filmpje? Deze vind je hier.

Tekst en beeld: Nikki Verhoeven

Meet ’n griet

Ontmoeting tussen ouderen en kinderen

Op het moment dat we de opdracht kregen om een project te starten waarbij we eenzame ouderen in contact brengen met kinderen, begon mijn ouderen-liefhebbende hart meteen sneller te kloppen. Ieder mens met een leeftijd boven de 65 brengt bij mij al een overdreven zorgzame, meelevende kant naar boven, wat bij mijn gepensioneerde vader inmiddels meerdere keren tot lichte ergernissen heeft geleid.

In samenwerking met het verzorgingstehuis Leo Polak organiseren we inmiddels iedere vrijdag ‘Meet ’n Griet’: Een ontmoeting tussen een aantal ouderen die in het tehuis wonen en kinderen die wij kennen uit de buurt. Aangezien deze ouderen dementerend zijn, was ik erg benieuwd naar de reactie van de kinderen uit de wijk. De lichte zorgen die ik had verdwenen echter als sneeuw voor de zon toen ik zag op welke ontzettend respectvolle, ontwapenende manier onze kinderen de ouderen benaderden. Het feit dat de negentig jarige man zijn verhaal meerdere keren herhaalde en dat één van de ouderen niets anders kon zeggen dan ‘’wat een mooie meisjes zijn jullie’’, leek de kinderen niet te deren.

We merkten al snel dat we de dementerende ouderen met spel en fysieke activiteiten veel beter kunnen bereiken dan met taal. Daarom lassen we iedere week een spel in waarbij de ouderen en kinderen een bal overgooien. Wanneer ze de bal vangen, noemen ze bijvoorbeeld hun naam, lievelingsdier of hobby’s. Zoiets simpels en ogenschijnlijk saais kan op het gezicht van een dementerend persoon al de meest gulle glimlach naar boven toveren, en dat werkt aanstekelijk. Niet alleen bij de andere ouderen, maar ook bij de kinderen. En uiteraard sta ook ik dan van een afstandje mee te glunderen.

Tekst: Marie Koet

“Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Een klein succesverhaaltje uit Laan van Spartaan

Het is de laatste vrijdag voor de vakantie, wat betekent: de allerlaatste Moestuin & Co activiteit! Het is een koude, gure en regenachtige dag. Maar desalniettemin komen onze trouwe deelnemers vandaag weer langs voor veel gezelligheid in de Dug-Out.

We gaan tekenen en spelletjes spelen, hebben een muziekje aanstaan op de achtergrond en de sfeer zit er goed in. Totdat er opeens op het raam wordt geklopt. Een voor mij onbekende vrouw met een klein meisje aan haar hand komt binnen, het meisje is gekleed in roze balletpakje en heeft een kroontje op haar hoofd. “Hallo, mag ik iets vragen: dit is het buurthuis toch? Ik woon hier in de buurt en mijn nichtje uit Rotterdam is op bezoek. Ze is vandaag jarig , alleen ze heeft geen vrienden om het mee te vieren, dus ze is een beetje verdrietig. Is het oké als ze hierbij komt zitten?” Dennis en ik kijken elkaar aan en maar één antwoord is mogelijk “natuurlijk!!”

Ze heeft een taart meegenomen en allerlei ballonnen. In het begin is het meisje nog wat verlegen, als we haar om haar naam vragen antwoordt ze maar zachtjes. Wat meteen opvalt is dat de andere aanwezige kinderen direct heel open en lief zijn voor haar. “Hoe oud ben je geworden? Je ziet er leuk uit!” zijn enkele voorbeelden van wat de kinderen tegen haar zeggen.

In de drie kwartier dat het meisje aan de activiteit meedoet, spelen we spelletjes en zingen we verjaardagsliedjes voor haar. Ze opent zich steeds meer voor alle voor haar onbekende kinderen en aan het einde van de activiteit is ze bijna niet te houden: enthousiast springt en danst ze door het hele buurthuis, al spelend met de anderen en met ballonnen. Om zes uur is de activiteit afgelopen, maar het meisje heeft nog een klein verjaardagsfeestje bij haar tante thuis. De aanwezige kinderen in het buurthuis worden ter plekke uitgenodigd. “Tuurlijk komen we op je verjaardag! Eerst even papa en mama vragen.”

Uiteindelijk gaan alle kinderen mee naar het huis en heeft het meisje een topverjaardag. Teruglopend naar huis reflecteren Dennis en ik over de activiteit. Het is leuk dat het activiteitencentrum zo een open en ongedwongen sfeer geniet en dat zelfs kinderen uit een hele andere stad zich er uiteindelijk op hun gemak voelen. Wij vonden het super leuk dat haar tante het initiatief nam en haar nichtje naar ons bracht. Al met al een zeer geslaagde laatste activiteit zo voor de vakantie.

Tekst: Rutger Leistra

De Buurtsoap van Molenwijk

Afgelopen zondag speelde de vijfde aflevering van buurtsoap ‘De Wasserette Draait Door’ in de Molenwijk zich af. De buurtsoap is een live-soapserie gecoproduceerd door Het Volksoperahuis en de Tolhuistuin. Alle afleveringen zijn afzonderlijk te bekijken. Wees er snel bij, want 26 maart is alweer de laatste editie!

In de soap runnen Amsterdammers Yfon en Koos een Wasserette. Op voorstel van het buurmeisje Yasmine wordt deze omgetoverd tot een airBnB. Afgelopen zondag stond in het teken van Yfon en airBnB-gast Saïd. De soap ging van start met een prachtig optreden van Saïd die zong over zijn thuisland Syrië. Ondanks dat een enkeling begreep wat hij in het Arabisch zong, voelde ieder de emotie. Het was doodstil in de zaal.

Yfon was net als de rest weggeblazen door Saïd. Zij werd, omringd door “de begerige, betonnen flats van de Molenwijk”, overspoeld met lust en liefde. Na enige beraadslaging vond ze toch dat het tijd was voor actie. Wat begon als een voorzichtige liefdesverklaring ging geleidelijk over in een avance van Yfon. Overigens rende de exotische flirt Saïd er resoluut vandoor.

In het halfuur durende theaterstuk ging er regelmatig een lachberoerte door het publiek. En aan het einde van elke soap, zo ook deze, wordt een speciaal nummer voor de Molenwijk gezongen. Aankomende zondag is uw laatste kans om mee te zingen, dus wees erbij! Locatie is Stellingweg 357 en de aanvang is 20:30.

Tekst: Femke Rosser

Beeld: Marlise Steeman

 

 

 

Van Osdorp naar het Amsterdam Museum

Een uitstapje met kinderen is leuk, maar kan vrij stressvol zijn: vooral in het openbaar vervoer. Een uitstapje met volwassenen is veel relaxter en minstens net zo leuk. Maar waar ga je heen met mannen die beperkt Nederlands spreken? Een museum natuurlijk!

Amsterdam stikt van musea waar de mannen zelden naartoe gaan. We besloten naar het ‘Amsterdam Museum’ te gaan, waar ik als geboren Amsterdammer zelf nooit was geweest. In het museum waren de mannen erg enthousiast en al snel kwamen de telefoons tevoorschijn. De heren konden het niet laten om overal foto’s van te maken. Vermoedelijk om naar familie te sturen.

Ik verwachtte dat veel in het museum voor mij wel bekend zou zijn en ik het aan de groep zou kunnen uitleggen. Dit viel tegen en het museum bleek voor mij ook erg leerzaam. Mijn taak werd beperkt tot het voorlezen van de uitleg bij de kunstwerken en stukjes Amsterdamse geschiedenis.

Een hoogtepunt was de kleine Amsterdamse kroeg die in het museum was nagebouwd. Iedereen ging meteen zitten en voor mij was alleen nog plek achter de bar. Nu is dat voor mij wel een bekende plek en dus begon ik maar bestellingen op te nemen. Thee, thee, koffie, en toen opeens: “whiskey-cola”. Ik vond het daar nog een beetje vroeg voor. Maar ik was nu barman en geen begeleider meer, dus ik deed niet moeilijk. Helaas waren we nog altijd in een museum en niet een echte kroeg, de theekannen en whiskey flessen waren leeg.

Ook bij de Schiphol tentoonstelling hadden we enorme lol. Hier was een deel van de paspoort controle nagebouwd. Hier ging ik in staan om de papieren van de mannen te controleren. Museumtickets, ov-chipkaartjes, alles kwam voorbij behalve paspoorten. Nou vooruit dan maar. Ik was al lang blij dat ik iets kon stempelen.

Tekst: Pablo Hoes Beeld: Pablo Hoes

Nieuwjaarsdiner in Osdorp

Wanneer je op 6 januari een feestelijk diner organiseert, kun je dit geen kerstdiner meer noemen. En omdat driekoningendiner niet zo lekker van de tong rolt kreeg het de naam nieuwjaarsdiner. Gezellig samen eten om het nieuwe jaar in te luiden.

Maar voordat iedereen kon eten, moest er gekookt worden. Gewapend met vier tassen boodschappen en een ambitieuze lijst recepten gingen Joshua, ik en ons legertje kinderen aan de slag in de keuken. We hadden twee uur voordat de andere gasten kwamen. Dus we moesten ons aan een strak tijdschema houden om alles op tijd af te krijgen.

Als echte chefs stuurden Joshua en ik de kinderen aan. “Zijn de courgette pizza’s al klaar? Ze moeten nog in de oven!” ”Niet met z’n drieën in de soep roeren, ga helpen met de zalmrolletjes!”. Maar ook de kinderen wilden graag een mooi en lekker buffet neerzetten. Ze waren zo gefocust dat ze helemaal vergaten te klieren. Ze hadden er gewoon geen tijd voor.

Natuurlijk wil ik alle eer opstrijken en zeggen dat door mij alles zo soepel verliep. Maar dan zou ik staan liegen, wij kregen namelijk hulp. Voor deze hulp wil ik graag de vrijwilligsters bedanken die zo vrolijk en onvermoeid meededen in de keuken. De twee vrouwen, moeder en dochter, hadden zelfs speciale kipkruiden uit Marokko meegenomen. Kip stond op het menu en de kruiden kwamen goed van pas. Om 5 uur was alles klaar behalve één gerecht. De appelflappen zaten nog in de oven. Maar er was geen paniek, het was immers toch het toetje.

Tekst: Pablo Hoes
Beeld: Ingeborg van der Stuijt

Flatpretters ontmoeten wijkagente

Vorige week nodigden de kinderen van flatpret de wijkagente van Osdorp de Punt uit: Andrea Prins. De flatpretters waren de weken ervoor al aan de slag gegaan in de wijk. Ze hadden veel goede en mooie dingen gezien zoals: mooie tuintjes, vriendelijke mensen, fietsers met beide lichten aan, nette straten en het buurthuis natuurlijk! Maar daarnaast zagen zo ook dingen die minder goed liepen zoals: slordige of overwoekerde tuintjes, vuilniszakken naast de containers, afval op straat, kapotte hekjes en fout geparkeerde auto’s.

Nu zaten de kinderen boordevol vragen over al deze zaken die in de wijk spelen. Vorige week konden ze dan eindelijk in gesprek met de wijkagente. Er zijn regelmatig nogal wat situaties met politie in Osdorp de Punt en de kinderen zaten dus vol vragen waarop ze eindelijk een antwoord kregen. Het was dan ook moeilijk om afscheid te nemen. Als bedankje maakte ze mooie tekeningen voor de wijkagente. Nu zijn de flatpretters helemaal op de hoogte van alle ontwikkelingen in de wijk en weten dat ze de wijkagente een strenge, maar hartstikke lieve vrouw is die dag en nacht voor iedereen bereikbaar is!

Team Osdorp de Punt bezoekt moskee

Ik werk al meer dan twee maanden bij VoorUit, en het is leuker dan ik me had kunnen voorstellen. Ik heb van alles gedaan waar ik anders nooit aan was begonnen. Praten met ouderen over de verschillen tussen Ciske de rat uit 1955 en de moderne versie uit 1984 is daar maar één voorbeeld van. Ik kan daar sinds kort een nieuwe, mooie gebeurtenis aan toevoegen: een rondleiding in de plaatselijke moskee!

Om tien uur ‘s ochtends stonden we met het team voor de deur van het moderne gebouw van de Arrabitha Al-Islamia Moskee. De deur zag er behoorlijk dicht uit, en eigenlijk ook helemaal niet echt als een hoofdingang. Na een moment van twijfel duwden we de deur maar open, en stapten naar binnen.

In de lichte gang met dakraam viel de grote houten schoenenkast op die nu grotendeels leeg was, maar op een drukke vrijdagmiddag vast helemaal vol zou staan. Na een eerste woord van welkom gingen we in een kring zitten met drie vriendelijk ogende mannen (waarvan er één een ontegenzeggelijk indrukwekkende baard had) en stelden ons aan elkaar voor.

Het geroezemoes van de Arabische lessen achter enkele deuren en het in en uitlopen van mensen deden me ergens wel aan de gemoedelijkheid van een basisschool denken. Onder deze geluiden was het eerste wat de mannen ons zeiden dat een moskee eigenlijk helemaal niet iets geks of bijzonders is. Ook drukten ze ons op het hart dat de Arrabitha Al-Islamia Moskee dan wel een gebedshuis van de Islam is, maar dat iedereen er van harte welkom is om binnen te stappen, met uitzondering van de gebedsruimte. Een vierde man ging rond met een dienblad met thee, en wij kregen de gelegenheid om te vragen wat we wilden weten.

Terwijl ik bezig was met me verbazen over hoe mierzoet de thee was, bespraken we talloze onderwerpen. Dat iedereen welkom is kwam vaak terug. Verder vertelden de mannen dat mensen bij de moskee komen vanwege allemaal verschillende redenen: vragen over hun leven, behoefte aan rust en natuurlijk om te bidden. De digiborden voor de lessen Arabisch kwamen aan bod, net als de aparte ruimte voor vrouwen in de moskee. De moskee neemt een centrale plek in de wijk in en verbindt mensen. Iemand die problemen heeft, proberen de mensen van de moskee zo veel mogelijk te ondersteunen. Cool vond ik om te horen dat de moskee vrijwel geheel op basis van vrijwilligers draait.

Maar toen iemand van ons vroeg of de mannen al eens naar Mekka waren geweest veranderde de toon van het gesprek. Hun ogen lichtten op en toen ze er enthousiast over vertelden leken ze nog steeds betoverd door een gevoel wat ik als atheïstisch opgevoede student misschien wel nooit zal ervaren.

Ondanks dat we dachten te hebben begrepen dat de gebedsruimte een plek voor alleen moslims was, mochten we er best een kijkje nemen. Hoge ramen verlichten er de tapijten die de hele vloer bedekken, met lijnpatronen erop waardoor je kan zien waar je kan staan als je gaat bidden. Langs de wand staan rijen en rijen van Korans, en in het midden van de zaal een klok met de vijf gebedstijden erop. Eén van onze rondleiders las ons een stukje uit de Koran voor in het Arabisch, en het klonk prachtig.

Ik denk nu terug aan wat de mannen aan het begin van ons bezoek aan de moskee zeiden: dat het echt niet zo’n uitzonderlijke plek is. Gek is het misschien niet. Maar bijzonder is het zonder twijfel.

Tekst: Kay Ihle

Conversatieles in Osdorp de Punt

Elke vrijdagochtend geven wij in het Huis van de Wijk de Aker een conversatieles aan een groepje vrouwen, en elke vrijdagochtend zie ik een paar bekende gezichten en een paar nieuwe. We beginnen elke conversatieles met een persoonlijk rondje om elkaar beter te leren kennen, en zo hoor ik elke conversatieles nieuwe, mooie en bijzondere verhalen.

Sommige vrouwen vertellen waarom ze naar Nederland zijn gekomen. Ze vertellen over hun familie die nog in Bosnië woont. Ze vertellen over het huis waar ze in opgegroeid zijn in Eritrea, of wat er gebeurd is met hun broers en zussen. Ze beschrijven hoe de zandheuvels in Marokko zich oneindig uitstrekten, of hoe de oorlog in Bosnië telkens weer aan de deur kwam kloppen. Sommige vrouwen vertellen over hun leven in Nederland. Hoelang ze er al zijn. Hoeveel kinderen ze hebben, en wat die allemaal aan het doen zijn. Sommige vrouwen hebben kinderen in Zweden en Duitsland, andere vrouwen moeten hun kinderen nog door de basisschool heen krijgen. Sommige vrouwen hebben geen kinderen en praten over hoe ze hun man ontmoet hebben, hoe hun huizen eruit zien en hoe ze hun toekomst voor zich zien.

Het is iets heel kleins om een conversatieles te geven aan een klein groepje onbekende vrouwen uit een of andere wijk in Amsterdam. En de verhalen die deze vrouwen te vertellen hebben zijn ook maar gewoon verhalen van mensen, net zoals ik er eentje heb, of jij. Maar het is juist iets heel moois om deze kleine groep vrouwen te leren kennen. Hun verhalen te horen, en ze misschien te kunnen helpen hun verhalen aan meer mensen te kunnen vertellen. Het is iets heel bijzonders om een groep vrouwen die elkaar nog nooit ontmoet hebben en slechts één keer per week een paar uurtjes samen een taalles volgen, zo te zien groeien. Zowel individueel als met elkaar.

We hopen deze groep vrouwen te helpen met de Nederlandse taal. Om te zien hoe dat lukt is een ontzettend voldoening gevende gebeurtenis. Maar behalve dat, is het een ontzettend privilege om deze vrouwen te leren kennen en te horen wat hun dromen zijn, hun ambities en wat ze hebben meegemaakt. Dat maakt deze conversatieles aan een klein groepje onbekende vrouwen in een of andere wijk in Amsterdam toch behoorlijk bijzonder.

Tekst: Mahaar Fattal

 

Oudere berichten

© 2018

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑