Tag: Taalontwikkeling (pagina 1 van 2)

Van Osdorp naar het Amsterdam Museum

Een uitstapje met kinderen is leuk, maar kan vrij stressvol zijn: vooral in het openbaar vervoer. Een uitstapje met volwassenen is veel relaxter en minstens net zo leuk. Maar waar ga je heen met mannen die beperkt Nederlands spreken? Een museum natuurlijk!

Amsterdam stikt van musea waar de mannen zelden naartoe gaan. We besloten naar het ‘Amsterdam Museum’ te gaan, waar ik als geboren Amsterdammer zelf nooit was geweest. In het museum waren de mannen erg enthousiast en al snel kwamen de telefoons tevoorschijn. De heren konden het niet laten om overal foto’s van te maken. Vermoedelijk om naar familie te sturen.

Ik verwachtte dat veel in het museum voor mij wel bekend zou zijn en ik het aan de groep zou kunnen uitleggen. Dit viel tegen en het museum bleek voor mij ook erg leerzaam. Mijn taak werd beperkt tot het voorlezen van de uitleg bij de kunstwerken en stukjes Amsterdamse geschiedenis.

Een hoogtepunt was de kleine Amsterdamse kroeg die in het museum was nagebouwd. Iedereen ging meteen zitten en voor mij was alleen nog plek achter de bar. Nu is dat voor mij wel een bekende plek en dus begon ik maar bestellingen op te nemen. Thee, thee, koffie, en toen opeens: “whiskey-cola”. Ik vond het daar nog een beetje vroeg voor. Maar ik was nu barman en geen begeleider meer, dus ik deed niet moeilijk. Helaas waren we nog altijd in een museum en niet een echte kroeg, de theekannen en whiskey flessen waren leeg.

Ook bij de Schiphol tentoonstelling hadden we enorme lol. Hier was een deel van de paspoort controle nagebouwd. Hier ging ik in staan om de papieren van de mannen te controleren. Museumtickets, ov-chipkaartjes, alles kwam voorbij behalve paspoorten. Nou vooruit dan maar. Ik was al lang blij dat ik iets kon stempelen.

Tekst: Pablo Hoes Beeld: Pablo Hoes

Jonge journalisten interviewen de buurt

Iedere donderdag verzamelen acht gemotiveerde journalisten in de dop in ‘t Reimertje. Hier proberen zij om op jonge leeftijd al een brede basiskennis van het schrijversvak te vergaren. Wekelijks werken ze aan een buurtkrantje dat ze, nadat het uitgebracht is, zelf in de buurt rond mogen brengen. Na enkele weken druk oefenen waren de dames klaargestoomd voor het echte werk. Liters inkt waren al verbruikt en de stapel met volgeschreven papieren werd groter en groter: onze redacteurs wilden op pad.

Op een regenachtige donderdagmiddag zijn we daarom in een rij – zoals echte journalisten dat ook doen, namelijk twee-aan-twee – naar één van de drukbezochte winkelstraten van Osdorp gelopen. Met notitieboekjes en pennen in de hand interviewden ze achtereenvolgens een werkplaatsmedewerker en een bakster.

Als interviewer is het natuurlijk belangrijk dat je de juiste vragen weet te stellen. We hebben de weken voor ons uitje flink geoefend op het stellen van goede vragen. Daarom was ik ietwat verrast toen de vraag ‘’wat is uw beroep?’’ gesteld werd aan de vrouw in de bakkerij. Toch werden er ook hele goede vragen gesteld en keerden we met volgeschreven aantekeningenboekjes terug naar ons thuisfront.

De weken na het uitje hebben onze redacteurs een verslag gemaakt van het interview dat ze op ouderwetse typemachines uit hebben getikt. De dames zijn ontzettend enthousiast over het feit dat ze hun verhaal op deze machines mochten uitwerken; de motivatie van echte journalisten bezitten ze in ieder geval. Al haal ik om die reden wel iedere week opgelucht adem wanneer ik zie dat de toetsen nog aan de machines vastzitten. Er moet nog flink geoefend worden met het schrijven en dat is dan ook wat we gaan doen. Het zou daarom zomaar kunnen dat een aantal van onze dames later bij de NRC mag komen werken! Mits ze, uiteraard, op hun sollicitatie vragen als ‘’voor welk beroep solliciteer ik?’’ achterwege laten.  Ik heb er vertrouwen in!

Tekst: Marie Koet

Foto: Alexander Moerland

Conversatieles in Osdorp de Punt

Elke vrijdagochtend geven wij in het Huis van de Wijk de Aker een conversatieles aan een groepje vrouwen, en elke vrijdagochtend zie ik een paar bekende gezichten en een paar nieuwe. We beginnen elke conversatieles met een persoonlijk rondje om elkaar beter te leren kennen, en zo hoor ik elke conversatieles nieuwe, mooie en bijzondere verhalen.

Sommige vrouwen vertellen waarom ze naar Nederland zijn gekomen. Ze vertellen over hun familie die nog in Bosnië woont. Ze vertellen over het huis waar ze in opgegroeid zijn in Eritrea, of wat er gebeurd is met hun broers en zussen. Ze beschrijven hoe de zandheuvels in Marokko zich oneindig uitstrekten, of hoe de oorlog in Bosnië telkens weer aan de deur kwam kloppen. Sommige vrouwen vertellen over hun leven in Nederland. Hoelang ze er al zijn. Hoeveel kinderen ze hebben, en wat die allemaal aan het doen zijn. Sommige vrouwen hebben kinderen in Zweden en Duitsland, andere vrouwen moeten hun kinderen nog door de basisschool heen krijgen. Sommige vrouwen hebben geen kinderen en praten over hoe ze hun man ontmoet hebben, hoe hun huizen eruit zien en hoe ze hun toekomst voor zich zien.

Het is iets heel kleins om een conversatieles te geven aan een klein groepje onbekende vrouwen uit een of andere wijk in Amsterdam. En de verhalen die deze vrouwen te vertellen hebben zijn ook maar gewoon verhalen van mensen, net zoals ik er eentje heb, of jij. Maar het is juist iets heel moois om deze kleine groep vrouwen te leren kennen. Hun verhalen te horen, en ze misschien te kunnen helpen hun verhalen aan meer mensen te kunnen vertellen. Het is iets heel bijzonders om een groep vrouwen die elkaar nog nooit ontmoet hebben en slechts één keer per week een paar uurtjes samen een taalles volgen, zo te zien groeien. Zowel individueel als met elkaar.

We hopen deze groep vrouwen te helpen met de Nederlandse taal. Om te zien hoe dat lukt is een ontzettend voldoening gevende gebeurtenis. Maar behalve dat, is het een ontzettend privilege om deze vrouwen te leren kennen en te horen wat hun dromen zijn, hun ambities en wat ze hebben meegemaakt. Dat maakt deze conversatieles aan een klein groepje onbekende vrouwen in een of andere wijk in Amsterdam toch behoorlijk bijzonder.

Tekst: Mahaar Fattal

 

VoorUitgang in Slotervaart

img_1925

Mijn eerste maanden in Slotervaart zijn kort gezegd erg interessant geweest. Als nieuweling in het VoorUit project wist ik in het begin niet zo goed wat ik moest verwachten. Word ik een soort schoolmeester? Met welk soort mensen ga ik werken? Hoe gaat het wonen met een collega bevallen? Er waren zó veel vragen in mijn hoofd en zó veel nieuwe indrukken. Het was een sprong in het diepe en ik wist niet hoe het zou gaan.

Na drie maanden is voor mij alles duidelijk. Ik heb het heel erg naar mijn zin. Door het werk wat wij als VoorUiters doen, wordt de wijk ‘SloVa’ naar mijn mening écht een klein stukje beter. En dat is het uiteindelijke doel van het hele project.
Die verbetering spreidt zich over veel verschillende zaken. Zo worden kinderen steeds meer bewust van het feit dat het belangrijk is om de straten schoon te houden. Vanmiddag nog zag ik een meisje die regelmatig ons buurthuis bezoekt een papiertje van de stoep oppakken en weggooien in de prullenbak, iets wat zij een paar maanden geleden nooit gedaan zou hebben. Bezoekers van de taalles voor mannen gaan met sprongen VoorUit en het is te zien dat zij zich, ondanks dat ze nog maar kort in Nederland wonen, steeds meer comfortabel voelen met het spreken van een vreemde taal. Dit zijn kleine voorbeelden die op korte termijn een hele wijk niet betere zullen maken. Maar op de lange termijn zal het voor iedereen hier zeker merkbaar zijn dat VoorUit heeft meegeholpen aan de ontwikkeling van vele buurtbewoners.

Zulke dingen vind ik zeer mooi om te zien en geeft een enorme boost om hiermee verder te gaan. Ik word vaak een beetje afgeremd in mijn enthousiasme door onervarenheid. Het project vergt veel betrokkenheid, creativiteit en bovenal tijd. In mijn eerste weken kwam alles tegelijk, nieuwe omgeving en woning, nieuwe studie, nieuw project; u kunt begrijpen dat het voor mij leek alsof een fatsoenlijke tijdsplanning haast niet mogelijk was..  Met behulp van ervaren teamgenoten en meedenkende ouders ging dat steeds beter. Nu is de kerst al bijna aangebroken en voel ik me nog steeds een beetje ‘nieuw’, maar volledig op mijn plek. Ik ken in no time veel kinderen en volwassenen uit de buurt. Deze mensen accepteren mij ook en ik vind dat ik goed word ontvangen door mijn team en door de mensen in Slotervaart.

Nu al weet ik dat ik meedoen aan VoorUit nooit had willen missen, en dat het een grote verrijking kan zijn voor iedereen die in aanmerking komt voor een job als deze. Het helpen van mensen, het blij maken van kinderen en zelf progressie boeken op verschillende vlakken als pedagogiek, maatschappelijke betrokkenheid en zelfstandigheid, geeft je een voldaan gevoel. Je gaat VoorUit.

tekst: Yvo Bary

Osdorpse mannen leren van journaal

Of je nou zes maanden in Nederland woont of al 30 jaar, voor sommigen blijft Nederlands een lastige taal. Daarom geven Joep en ik Nederlandse les bij mannencentrum Daadkracht. Het is voor ons een uitdaging om een les te verzorgen die leuk en leerzaam is voor mannen die zoveel verschillen in hun ervaring met de Nederlandse taal. Elk van onze lessen bevat de essentiële onderdelen lezen, schrijven, luisteren en spreken. Op deze manier hebben we voor alle niveaus wat te bieden.

Wij beginnen onze les altijd met een stukje actualiteit, in de vorm van NOS in 60 seconden. Omdat het heel snel gaat spelen we het fragment in korte stukjes af. We nemen hier rustig onze tijd voor zodat iedereen het kan begrijpen. In elke uitzending is er wel iets waar de mannen een mening over hebben. Wanneer één van de mannen zijn mening geeft vragen wij altijd waarom hij dat vindt. Zo brengen we gesprekken op gang waarin de mannen kunnen oefenen met hun Nederlands.

Er zijn altijd fragmenten in het journaal die moeilijk te begrijpen zijn, ook als we er langzaam doorheen gaan. Dat komt dan doordat er moeilijke woorden in voorkomen. De moeilijke worden schrijf ik op het bord zodat de mannen deze in hun schrift kunnen overnemen. Na het filmpje besteden we nog wat extra aandacht aan deze woorden, zodat het dan echt voor iedereen duidelijk is. Zo leren de mannen niet alleen Nederlands, maar weten ze ook wat er in de wereld gebeurt.

Tekst: Pablo Hoes

"Met volle kracht …" – VoorUiter Marie

Het is inmiddels een maand geleden dat ik begon met het werken bij VoorUit. Niet alleen zijn de werkzaamheden een verzameling aan nieuwe ervaringen; ook het ‘op-mezelf-wonen-met-een-huisgenoot-en-zelf-de-afwas-moeten-doen-enzo’ is nieuw. Daarbij ben ik een maand geleden begonnen aan mijn eerste studie, filosofie, en ook dat is nogal wennen.

Deze drie bezigheden maken dat ik vaak dagelijks meerdere malen van rol moet switchen: op het ene moment poog ik een strenge doch leuke juffrouw te zijn, op het andere moment ben ik een gezellige, humoristische, ondernemende, culinaironderlegde huisgenote, en op weer een ander moment ben ik een gemotiveerde filosofiestudente die braaf haar huiswerk maakt en nadenkt over de vraag waaruit de werkelijkheid nou eigenlijk bestaat.

Het is een grote uitdaging om deze drie rollen zo goed mogelijk te vervullen. Maar een nog grotere uitdaging is het misschien wel om deze drie rollen van elkaar gescheiden te houden. Als ik niet oplet, zou het zomaar kunnen dat ik aan mijn werkgroep-docent vraag of Nietsche nog vuile donkere was heeft die ik vanavond mee kan wassen, of dat ik vraag aan de kinderen die het buurtkrantje schrijven om het Categorisch Imperatief van Immanuel Kant uiteen te zetten in een essay van 1000 woorden. Of misschien vraag ik wel aan mijn huisgenootje of ze alsjeblieft eerst haar hand op wilt steken voordat ze iets aan me vraagt…

Afijn. Eén ding is zeker, en dat is dat het niet verveelt. Iedere dag vallen er weer minstens 27 nieuwe dingen te leren, en het is ontzettend fijn om met dat besef wakker te worden. Dus ik zou zeggen: met volle kracht de boodschappen doen. Of nee, de boeken in. Nouja, ook. En natuurlijk met volle kracht VoorUit!

Dure diamanten en arme aardappeleters

Ter afsluiting van het jaar, hebben we met de vrouwen van de taalles een uitstapje gemaakt naar het Van Gogh- en het Diamant museum.

Rondom het thema KUNST zijn we met de vrouwen op onderzoek gegaan. Op de computer hebben we bekeken welke musea zich allemaal in Amsterdam bevinden en welke we graag zouden willen bezoeken. De favoriet was duidelijk: het Diamantmuseum.

Toen begon de echte voorbereiding. We hebben verschillende taallessen gehad om de vrouwen voor te bereiden op het avontuur. We spraken over Van Gogh en zijn schilderkunst. Wat de vrouwen vooral fascinerend vonden was dat hij blijkbaar veel ruzie leek te hebben met iedereen in zijn omgeving. Daarnaast hebben we de aardappeleters uitgebreid geanalyseerd en de vrouwen kwamen tot de conclusie dat de boeren op het schilderij helemaal niet zo arm konden zijn want ze hadden een lamp en dronken koffie, wat twee kenmerken van welvarendheid zijn.

Ook over de diamanten hebben we veel informatie verzameld. Waar de edelstenen vandaan komen, wat voor kleuren en vormen ze hebben, en hoe het kan dat ze zo duur zijn. Met al deze informatie gingen we met metro en tram richting centrum.

De reis was al een heel avontuur aangezien sommige vrouwen nog nooit het Vondelpark hadden gezien of op een roltrap hadden gestaan. Nadat we etalages met bijzondere kleding gepasseerd zijn kwamen we eindelijk bij het Van Gogh museum. Daar hebben we veel van zijn werk gezien. We zijn er achter gekomen dat zijn meeste zelfportretten met strohoed zijn en dat de kleuren van zijn schilderijen verschillen door de jaren heen. Ook hebben we de aardappeleters in het echt gezien. De vrouwen herkende het schilderij meteen aan de donkere kleuren en de koffie.

Na een picknick in het park was het de beurt aan het Diamantmuseum. De eerste informatie over de herkomst van de ruwe stenen werd redelijk snel voorbij gelopen opzoek naar glinsterende sieraden. Met veel “oh” en “ahh” werden tiara’s, kettingen en ringen bewonderd. Ook hoofdtooien en een tennisracket belegd met diamanten werden met enthousiasme bekeken.

Na een dag van veel lopen en veel indrukken vertrokken we moe en tevreden naar het buurthuis. Het was een leerzame en vooral leuke afsluiting van de taalles.

Tekst: Nanda
Beeld: Surya

Weken vol zonneschijn, knutsels, spannende dieren en zand

Inmiddels is het alweer een paar weken geleden, maar bij ons in de Punt is het nog zeker aanwezig in het geheugen. De meivakantie-activiteiten waren vol met zonneschijn, knutsels, spannende dieren en zand. Omdat de vakantie twee weken duurde hebben we alle tijd gehad om vier geweldige activiteiten te ondernemen.

De aftrap deed de groep vrouwen van de conversatieles. Zij ondernamen de reis naar het Centraal Station om daar naar de Openbare Bibliotheek te gaan. Hier hebben ze een uitgebreide rondleiding gehad door de bibliotheek waar ze ontzettend veel interessante informatie kregen. Voortaan kunnen de vrouwen zelf de weg vinden binnen de vele informatie die de bibliotheek te bieden heeft.

Ook zijn we met de kinderen uit de Punt naar de kinderboerderij geweest waar we allerlei dieren hebben gezien. Daarna konden we zelf de beest uithangen bij Natureluur waar we hebben geknutseld, gevaren en tot het hoogste Puntje van een boom zijn geklommen.

Later in de vakantie besloot de zon eens zijn gezicht te laten zien en die hebben we flink verwelkomd! We hebben meteen de trein genomen richting Zandvoort waar we onze kleden neerlegden en direct naar de zee renden. Deze was toch iets kouder dan verwacht dus we gingen niet verder het water in dan onze voeten. Hoewel we de kou van de zee niet helemaal in durfden hebben we toch geprobeerd Insaf zeeklaar te maken door haar een heuse zeemeerminnenstaart te geven.

Bijgekomen van het strand en met een licht kleurtje hebben we de volgende dag weer het openbaar vervoer genomen maar deze keer bleven we lekker binnen Amsterdam. We zijn namelijk naar het Amstelpark geweest waar ontzettend veel te doen en te zien was. Met een grote groep hebben we geklommen en geklauterd op de speeltuinen, zijn we verdwaald geraakt in het doolhof en hebben we alpaca’s en walibi’s kunnen bewonderen. Ook zijn we op zoek geweest naar een vleermuizengrot maar deze bleek te goed verstopt te zijn.

De dag daarna zijn we lekker dicht bij huis gebleven door het Buurthuis om te toveren tot een indianenkamp. Kleine Arend, Wilde Buffel, Blauwe Beer en Grijze Panter leidden de indianen op en al snel was iedereen voorzien van een hoofdtooi, wigwam en stoere indianennaam. De nieuwe indianenstam trok naar buiten waar ze hun trommelkunsten konden oefenen en een indianenmeisje konden helpen met het compleet maken van haar hoofdtooi door er een veer op te prikken. Tot slot hebben we er een Punt achter gezet door met z’n allen Pocahontas te kijken onder het genot van limonade en een koekje.

En alsof dit alles nog niet genoeg was hebben we samen met mannentaalcentrum Daadkr8 de handen ineen geslagen om een bezoek te gaan brengen bij de Amsterdamse Waterleidingduinen. Hier gaan we, als het meezit, een rondleiding krijgen van de boswachter die ons alles gaat vertellen over de geschiedenis, flora en fauna en de werking van de Waterleidingduinen. De vakantie is nu dan echt voorbij maar wij gaan nog door!

Osdorpse hoogtePunten

De vakantie komt er weer aan, en daarmee ook weer een aantal leuke vakantieactiviteiten. Zo hebben de kinderen de kans om leuke plekken in de stad te bezoeken en staat zelfs een uitje naar het strand in de planning. Extra bijzonder natuurlijk, reizen met de trein en voor sommigen misschien wel de eerste keer de Nederlandse kust te bezoeken! Ook de taalgroepen gaan eropuit; de vrouwen van de Conversatieles krijgen een rondleiding bij bibliotheek Osdorp, de mannen van taalcentrum Daadkr8 gaan te voet op excursie door de stad.

Maar ook de afgelopen weken hebben we niet stil gezeten. Met het begin van een nieuwe periode zijn er ook weer een aantal nieuwe activiteiten gestart. Zo is er sinds kort een Kabouterclub, waar voor de jongste kinderen aan de hand van sprookjes mooie knutsels maken en ook is de Voetbalclub weer van start gegaan. Komende weken zullen de kinderen hard trainen om straks op het toernooi tegen de andere VoorUit-wijken hoge ogen te gooien. Het team begint al langzaam vorm te krijgen, maar er loopt ongetwijfeld nog meer onontdekt talent rond in de wijk.

Op de dinsdag zijn de kinderen tegenwoordig de baas in het buurthuis, bij het Open Buurthuis bepalen de kinderen wat er gaat gebeuren. Zo hebben we de afgelopen weken al een speurtocht georganiseerd, bananenmilkshakes gemaakt en Engelse les gekregen van gastdocente Maggie uit Amerika. Ook nieuw sinds het begin van het jaar: de Kindernieuwsbrief! In samenwerking met OBS de Punt werken kinderen uit alle groepen aan een krant, het eerste exemplaar is te bekijken via deze link.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, hebben we sinds kort ook een eigen moestuin! Het was hard werken om al het onkruid weg te schoffelen, maar vorige week was het dan eindelijk tijd voor de Tuintovenaars om de eerste zaadjes te planten. Hopelijk kunnen we over een poosje dus de eerste groenten oogsten en een heuse maaltijd op tafel zetten voor de bewoners van de wijk.

Verder gaan ook de vaste activiteiten als de huiswerkbegeleiding, de kookclub en de taallessen gewoon weer door. De opkomst blijft onverminderd hoog, weinig reden dus om hier veel aan te veranderen. Misschien wel leuk om te melden dat we in onze wijk de afgelopen maanden meer dan 200 unieke deelnemers hadden, een enorm aantal dus dat nog steeds blijft groeien!

Helaas komt met het naderen van de meivakantie ook een einde aan het werk voor twee van onze teamleden. Nicky heeft haar studie verruild voor een baan als combinatie-functionaris, waar ze naast lesgeven ook druk zal zijn met… het organiseren van activiteiten in de wijk. Zo zie je maar weer waar de ervaring van VoorUit bij van pas kan komen. Ikzelf zal voor het laatste deel van mijn studie naar Singapore vertrekken om mijn afstudeeronderzoek uit te voeren. Na het definitieve afscheid al een aantal keer te hebben uitgesteld kom ik er nu echt niet meer onderuit.

De tijd bij VoorUit heeft mij veel moois gebracht, ik heb er van genoten hoe onze deelnemers genoten van onze activiteiten. Uiteraard was het soms ook hard werken en ging het niet altijd vanzelf, het plezier had toch altijd de bovenhand. Het werken bij VoorUit zorgde voor een fijne onderbreking van de studiestress. Ook de oprechte dankbaarheid van de ouders zal me bijblijven, zo werd ons team onlangs nog verrast met een heerlijke maaltijd van onze contactgezinnen. Als ik straks weer terug ben zal ik dan ook zeker nog eens komen kijken, om te zien hoe het met iedereen gaat en onze wijk VoorUit is gegaan!

Tekst: Jonas Leenhouts

Wil je net als Jonas een studietijd vol hoogtepunten beleven? We zoeken weer nieuwe VoorUiters. Kijk voor meer info hier.

Thee & Taal in Osdorp de Punt

Iedere donderdagochtend kunnen vrouwen uit Osdorp de Punt bij ons terecht voor Thee & Taal! Tijdens deze conversatielessen wordt er gepraat over diverse onderwerpen, zo oefenen we met supermarkt dialogen, maar bespreken we ook iedere week hoe het met ons gaat en delen we persoonlijke verhalen. Binnen de groep leren de deelnemers elkaar echt kennen en is er een gezellige sfeer.

Het is een enorm diverse groep, de vrouwen hebben allemaal verschillende niveaus en komen uit verschillende hoeken van de wereld: Marokko, Turkije, Afghanistan, Pakistan, Libanon, Egypte, China, Bangladesh en Bosnië. Wij vinden het belangrijk om onderwerpen te behandelen waar behoefte naar is. Regelmatig vragen wij om feedback en is er ruimte voor de vrouwen om hun stem uit te brengen. Zo hebben we op hun aanvraag een les besteed aan opvoeding en geoefend met dialogen. Door deze manier van lesgeven voelen de vrouwen zoals ze zelf zeggen ‘zich begrepen en serieus genomen’.

Regelmatig gaan we op pad met de vrouwen. Zo zijn we in december naar het Amsterdam Museum geweest waar we na afloop een lekker kopje koffie hebben gedronken in het café. In maart hebben we een bijzondere rondleiding gehad in de OBA Slotermeer, waar de vriendelijke begeleider heeft uitgelegd hoe hij op 27-jarige leeftijd naar Nederland is gekomen en de taal zo goed heeft weten te beheersen. En ook deze maand staat weer een nieuwe uitje naar de bieb op de agenda! Dit keer naar de Centrale OBA, waar we een rondleiding krijgen met speciale aandacht voor de verschillende mogelijkheden om Nederlands te leren en uitleg over hoe de oefen-PC’s werken.

We hebben ontzettend positieve reacties gehad van deelnemers die de lessen als erg leerzaam ervaren.
Tekst: Sanaz Kateb

 

Oudere berichten

© 2018

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑